Het was koud. Heel, heel, heel erg koud. In de metro van Amsterdam bewezen de bikkels van Shoqs dat ze échte bikkels zijn: bij een gemiddelde temperatuur van ruim vijf graden onder nul, stonden zij… In hun ondergoed!

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Shoqers: BeRightBart, Kai, Pieter, AltijdAndries
Video: Ivo, Daan, Phasy
Montage: Phasy
Fotografie: Eilathan, Rutger

Als onderdeel van Improv Everywhere’s jaarlijkse No Pants Subway Ride voerde ook Shoqs een Broekloze Metrorit uit. In New York doen jaarlijks honderden mensen mee aan dit evenement en heeft het inmiddels meer weg van een feestdag of een parade dan van een Shoq. Eens kijken of de eerste Nederlandse versie ook zo’n succes kan worden…

Al bij aankomst op het verzamelpunt had iedereen het koud tot op het bot. Die dag was de gemiddelde temperatuur te Amsterdam ruim vijf graden onder nul, écht afzien dus! Onze ontmoetingsplek, een basketbalveld/skatebaan, lag verscholen onder een flinke laag ijzel.

Zelfs goed ingepakt heeft Cameraman Ivo het koud

Misschien had het met het verrassend koude weer te maken dat de opkomst ronduit teleurstellend was. Uiteraard had ik geen hordes mensen verwacht die graag in ondergoed de metro onveilig wilden maken, maar rond de 20 man hebben mij zwart op wit toegezegd te zullen komen. Van deze groep stonden er uiteindelijk… Vier. Bart, Kai, Pieter en ikzelf. Met smacht werd naar elke binnenkomende metro gekeken, maar nee: met deze groep (bikkels!) moesten we het vandaag doen.

Iemand?!

Goed, geen probleem! Met vier man verandert het effect niet, maar de dynamiek wel. Honderd man: duidelijk doorgestoken kaart. Vier man? Eigenlijk nog maar nét te toevallig… En dus extra verwarrend!

Tijd voor de instructies, iedereen wou zo snel mogelijk de kou uit (eigenlijk heel gek, want het alternatief was halfnaakt in de metro staan, maargoed. )

Voor deze Shoq hadden we een ingenieus systeem bedacht, waardoor we met vier man op twee verschillende lokaties tegelijk konden Shoqen. We zouden alle vier volledig “bebroekt” instappen in metrolijn 54 van Gein (hihi) naar Amsterdam CS, uiteraard zonder onderling contact. Na een aantal haltes zou één van de Shoqers zonder een spier te verekken zijn broek uittrekken, neersmijten op een stoel en uitstappen. Aanbeland op het perron was het even 5 minuten kouwkleumen geblazen terwijl gewacht werd op de volgende metro, waar “ontbroekt” ingestapt werd. Verspreid over alle haltes tussen Gein en Amsterdam CS doorliep elke Shoqer dit stappenplan: er was dus een “bebroekte” trein waar elke paar haltes iemand zijn broek uitdeed en uitstapte, en een “ontbroekte trein”, waar elke paar haltes een broekloos iemand instapte.

Snappen we dit? Mooi. Gaan we door!

Kai maakt een spiekbriefje

Na drie kwartier buiten in de kou stil te hebben gestaan gingen we op weg naar het metroplatform. En ik hoor je denken: “ach, wat fijn voor die arme lieve Shoqers: in de metro is er verwarming!”. Fout. In de metro van Amsterdam was ten tijde van deze broekloze metrorit een massale storing aan de verwarming.

Laat dat even op je inwerken. In de metro van Amsterdam was ten tijde van deze broekloze metrorit een massale storing aan de verwarming. In sommige treinen zou het dus binnen nét zo koud zijn als buiten. Gelukkig compenseerde metrobedrijf GVA dit ongemak door warme chocolademelk te schenken op het eindpunt van onze rit: Amsterdam Centraal. Yes, we haddden iets om naar uit te kijken!

Onderweg naar Gein

Vanaf het moment dat we op het platform van metrohalte Gein stonden, stopte alle onderlinge communicatie. Ons publiek mocht natuurlijk niet weten dat we bij elkaar hoorden… Ook de beeldregistratie ging, zo goed en zo kwaad als dat lukte, subtiel.

Daan oefent zijn “ik-weet-van-niks”-blik

Aankomst op het perron

Daar kwam de metro… Het feest kon beginnen!

Gelukkig was de metro niet te leeg, een bonte verzameling aan Amsterdammers was door het lot aangewezen vandaag ons publiek te zijn. Ik lachte stiekem vanbinnen… Ze hadden geen idee dat er straks flink gestript zou worden (en ik heb het niet over strippen stempelen)!

Na een paar haltes was het zover… De eerste broek ging uit! De jongste van de Shoqers, BeRightBart, startte de Shoq. Met een stalen gezicht ontdeed hij zich van zijn spijkerbroek.

De normaalste zaak van de wereld.

Een enkele schuine blik was het gevolg… In Amsterdam zijn ze best wat gewend, maar dit gaat natuurlijk wel heel ver. Een minderjarige jongen doet zijn broek uit, gooit deze op een bankje en loopt de metro uit?! Absurd.

Net toen alle reizigers een beetje bekomen waren van de schrik was het alweer zover: Pieter was up! Vanuit een andere hoek van de coupe liep ook ineens een ontbroekte jongeman de deur uit. Jep, dit was vreemd!

Pieter lost op in de menigte

Terwijl Pieter uitstapte, stapte een man luid lachend in, en begon enthousiast een relaas tegen me over hoe bizar het wel niet was. Ik haakte uiteraard direct in: jazeker, dit was toch wel heel erg opmerkelijk! Poeh, poeh, dit had ik nog nooit gezien. Geanimeerd vertelde de man hoe hij het afgelopen moment had ervaren. Ik deed mijn broek uit.

Dit niet te negeren feit leidde uiteraard tot de nodige hilariteit, en het besef kwam langzaam tot eenieder die in de coupé zat… “Mijn buurman zou de volgende kunnen zijn!”

Wie is… De Volgende?

Ik gooide mijn broek neer en stapte uit op station Amsterdam Amstel. Godzijdank: daar stond een warmtezuil! En nee, ik had mijzelf niet op Amstel ingedeeld omdat ik wist dat die daar stond. Echt niet. Ik zweer. Ik voegde me bij het kringetje bejaarde mensjes die zich rond deze staande straalkachel hadden verzameld, en verdiepte me weer in mijn boek. Warmtezuil of niet, ik stond nog erger te rillen dan een 6-jarig meisje na het zien van Saw. Uiteraard had ik wel door dat de oudjes me met open mond aanstaarden, en ik verwachtte dan ook ieder moment een reactie te kunnen ontvangen… Maar nee hoor, de Amsterdammers waren op hun mondje gevallen.

Ik besloot zelf het gesprek op te zoeken, en de rol van de slome, verwarde jongeman te spelen.

Ik: Euh… Die trein daar gaat ook naar Centraal, toch?
Mevrouw: Jazeker, die vertrekt over 7 minuten.
Ik: Ah. Goh. Dan kan ik die ook wel pakken denk ik dan. Ja, want ik moet namelijk naar centraal! Ik kan met de metro gaan, maar ook wel met de trein.
Mevrouw: Ja, dat zou kunnen ja.
Ik: Oh… Maar dan moet ik wel een treinkaartje hebben… Die heb ik niet! Ik heb alleen een strippenkaart. Voor de metro.
Mevrouw: Die zou je moeten kopen dan. Zeg… Ben je door het ijs gezakt?
Ik: Hmm? Hoezo?
Mevrouw: Nou, vanwege je broek!
Ik: Oh, euh, nee hoor. Ik weet niet?
Mevrouw: Heb je geen broek bij je dan?
Ik, terwijl ik in mijn tas rommel: Euh… Nee, ik geloof het niet nee. Oh! Ik heb wel een pyjamabroek, zie ik. *Lachend* Haha, maar die ga ik niet aandoen natuurlijk. Nee, dat zou gek zijn.

Het kringetje bejaarden keek nog verbaasder dan wanneer er bij het wekelijkse klaverjasavondje een verlaat-de-gevangenis-zonder-betalen-kaart gespeeld zou worden.

Toen de metro weer aankwam en ik in kom stappen was goed te merken dat de hilariteit vol losgebarsten was. Er werd voluit gewezen, geroepen en zelfs gefilmd.

Een fan.

De laatste Shoqer, Kai, raapte in de “voorste” metro alle broeken op, en maakte de overstap op de achterste trein. Het publiek in de voorste metro wist natuurlijk niet dat Kai de laatste was, wie weet keken ze tot en met Amsterdam Centraal nog scherp om hen heen om een volgende Shoqer te ontdekken… Maargoed, Kai stapte bewapend met de Shoqs-megafoon en de broeken van alle Shoqers de achterste metro in. Hij speelde in het 2e gedeelte de rol van broekverkoper; voor een kleine donatie zouden alle Shoqers een broek van hem kunnen kopen!

Uiteraard kocht ik, als kleinste van de groep, de grootste broek.

Aangekomen op CS stapten we bebroekt weer uit, smachtend naar warme chocolademelk. Een broekloze metrorit van een half uurmet een tussenpauze van een minuut of 10 in de buitenlucht gaat je niet in de kouwe (hihi) kleren (hihi) zitten, dus een warm drankje ging er zeker wel in!

Ze waren er niet. Prutsers.

Na het succes van het eerste rondje wilden we uiteraard nog een ritje maken… Ik kan er een lang, saai relaas over houden, of gewoon melden dat het awesome was en de foto’s voor zich laten spreken. Enjoy!

Halfnaakt dagje strand bij -5?

De meest hilarische billboardcampagne die je
tijdens een broekloze metrorit kan houden.
Dress less to impress!

Bart heeft sjans

Eerlijk gevonden!

” BROEKEN TE KOOP!”

Shoq: SUCCES!

Op zondag 10 januari staat de 2010-versie van de Broekloze Metrorit op het programma. Meedoen? Schrijf je HIER in voor de mailinglist, en stuur een mailtje naar shoqs@shoqs.nl met als onderwerp “Ik doe mee!”. Meer info volgt via de mail.

Overig:

Alle foto’s van Rutger op Picasa (Rutger Burger )

Alle foto’s van Eilathan op Picasa (Nathalie Urbanus)

Meedoen met onze acties? Schrijf je hier in!