Een flink pak sneeuw in ons regenachtige landje leidt altijd weer tot gekke taferelen. De ene helft van Nederland heeft een dagtaak aan het klagen over het gebrek aan strooizout; de andere helft doet zijn best om een idyllisch fotootje te schieten om het journaal van half 8 te halen. Sommigen blijven lekker thuis voor de TV hangen met een kop warme chocolademelk; sommigen gaan de straat alleen op met thermo-ondergoed. Waarmee ik bedoel dat ze alleen thermo-ondergoed aanhebben.

Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt, en gelukkig zijn Amsterdammers niet te beroerd hun mond open te trekken:

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Video: Diederik, Gerwin
Audio: Andries
Fotografie: Liselot
Montage: Andries

Na het doorslaande succes van de Broekloze Metrorit 2009 stond ook dit jaar weer het koudste guerillia-theaterproject van het land op het programma. De allereerste vraag was: kunnen we de opkomst van vorig jaar verbeteren? Het antwoord: ja. Ondanks fikse tegenwerking van de NS, die het een goede dag vond om slechts de helft van alle treinen te laten rijden, stonden we met een prima groep om een coupé mee te Shoq-en op station Gein.

Helaas was onze fotograaf op het laatste moment verhinderd, gelukkig was cameravrouw Liselot niet de beroerdste en ging aan de slag met een klein fototoestelletje.

Bewijs: het was koud.

Bij het gebruikelijke briefing-praatje spraken we een volgorde af waarin wij ons zouden ontbroeken. Hadden we vorig jaar nog een systeem waarbij men zou strippen, uitstappen en bij de trein die daarna kwam weer instappen: dit jaar besloten we het anders te doen. Amnesty International hing al aan de telefoon dat het niet humaan is om Shoqers in ondergoed 10 minuten op een perron in de vrieskou te laten staan, dus we moesten het anders doen. Nu gebruikten we een voorste coupe waar we bebroekt begonnen, één voor één stripten, uitstapten en als de wiedeweerga naar de coupé erachter renden om daar in te stappen voordat de deuren sloten! Als dat maar goed gaat…

Alles was doorgesproken; het was showtime. Bij station Gein stapten we met zijn allen bebroekt in, zonder enige onderlinge communicatie. De eerste helft van de rit was het er een als alle anderen. Mensen stapten in, mensen stapten uit, en iedereen droeg kleding zoals deze sociaal acceptabel gevonden wordt. Halverwege de rit naar Amsterdam CS, toen de coupe flink vol zat, ging het los. En met “het” bedoel ik de knoopjes van de broeken.

Eén van de reizigers stond op uit zijn stoel en trok zijn broek uit. Dit uiteraard tot grote verbazing van ons publiek, want wie was die rare snuiter, en wat was hij precfies aan het doen? Zonder een spier te verrekken verdween de broek in de tas en onze Shoqer in de sneeuw, de trein in verbazing achterlatend.

Ons publiek was nog niet bekomen van de schrik, toen de volgende opstond… En ook de broek uittrok! Toen was het hek van de Dam. Elke halte weer stond er een passagier op, stripte, en stapte uit. Wie zou de volgende zijn?

Niet alleen heren, maar ook een viertal dames waren fanatiek genoeg om te strippen in de sneeuw! Kregen wij vorig jaar al leuke reacties, dit jaar sloeg alles…

Een aantal factoren maakten het wat “draaglijker” (goeie woordkeus, Andries) om broekloos rond te huppelen ten opzichte van 2009. Ten eerste was het gewoon warmer dan vorig jaar. Verder heeft de gemeente Amsterdam blijkbaar alle tijd die ze niet in het bouwen van de Noord-Zuidlijn gestoken hebben gebruikt om de verwarming van de metro te fixen, want deze deed het weer. Zelf had ik ook nog een extra onderbroek aangedaan (de teller stond dit jaar op drie), ook dat scheelde iets. Plus, het “nieuwe” systeem bespaarde ons 10 minuten in de vrieskou… Maar dat ging niet zonder slag of stoot!

Esther staat klaar om te gaan.

Shoqer Esther stond helemaal paraat om over te stappen… Maar daar bleef het bij. Toen de deuren dicht waren en de trein weer reed klonk het SMS-toontje van mijn mobiel. “Shit, gemist!!!!“. Ze overschatte de overstaptijd, en stond plots als halfnaakte vrouw alleen op het perron, in hartje Amsterdam.

Alleen op het perron.

Dit had tot gevolg dat het bereik van deze Shoq alleen maar groter werd, want Esther liet zich niet kennen en stapte netjes de volgende metro weer in. Zonder blikken of blozen zat ze tot Amsterdam Centraal in haar eentje een mini-Shoq op te voeren!

Eenmaal aangekomen op het Centraal Station bleven we een tijdje rondhangen, poserend als wachtende broekloze reizigers.

Broekloos op CS

In tegenstelling tot het publiek, was de beveiliging not amused. Nadat twee van hen gezien hadden dat er iets aan de hand was, werd er versterking gehaald… Met vier man werd de stationshal uitgekamd op foto- en videoapperatuur. Beide van onze cameramensen werd gesommeerd de camera’s op te bergen, en een mevrouw die met een professionele spiegelreflexcamera vanuit de metro foto’tjes aan het schieten was werd zelfs het vuur zwaar aan de schenen gelegd… Dreigementen over geldboetes waren vanuit de metro op het perron nog te horen. Gelukkig waren de Amsterdammers niet op hun spreekwoordelijke mond gevallen, iedereen wilde weten wat we in hemelsnaam aan het doen waren, en vooral waarom.

Na een eerdere poging bij de IKEA-Shoq lukte het eindelijk een keer om met een draadloze, verborgen microfoon rond te lopen. Uiteraard wilden we zo goed mogelijk gebruik maken van deze kans, dus ik heb praatjes aangeknoopt met een paar handenvol reizigers. Met nog slechtere openingszinnen dan de gemiddelde kroegtijger begon ik over vertragingen, reiscomfort, het tijdstip van de dag of kortingskaarten. Toeristen, ras-Amsterdammers en zelfs de beveiligers die net de hal doorgeplozen hadden werden uitgelokt tot een aantal prachtige uitspraken. Het resultaat is te vinden in het tweede filmpje, bovenaan dit verslag.

En tja, ik kan er veel woorden aan vuil maken of weinig: feit is dat het wederom een doorslaand succes was. Na een tweede rit terug naar Gein kropen we allemaal vol verhalen een café in voor een kop warme chocolademelk of een biertje, en konden we allemaal terugkijken op een geslaagd avontuur.

De volgende dag had Radio 538 zelfs mijn telefoonnummer opgesnord en mocht ik een vijftal minuten vertellen over het reilen en zeilen van een Broekloze Metrorit.

Journalistiek hoogstandje: diepgravend interview op Radio 538

Met dit fragment wil ik dit verslag besluiten. Schroom niet je reacties achter te laten in de comments, en als je mee wilt doen met de Broekloze Metroritten of andere acties van Shoqs, laat dan zeker even hier je email-adres achter. Voor nu zeg ik gedag: geniet van de foto’s, en… Tot volgend jaar!

Met een Efteling-muts heb je het nooit koud

“Wat heb je aan?”

Reist u met een OV-Chipkaart? Vergeet u dan niet uit te checken.

Weer aankleden na aankomst.

Shoq: SUCCES!

Overig:

De volledige fotoset van Liselot (21 foto’s)

Het verslag van de Broekloze Metrorit 2009

Meedoen met onze acties? Schrijf je hier in!