Nieuwjaarsduik? Elfstedentocht? Poolexpeditie? Laat me niet lachen. Als je écht stoer bent ga je midden in de winter broekloos de metro in!

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Muziek: Kingtonic
Video: Jordin, Diederik, Torben
Audio: Andries
Montage: Andries
Fotografie: Femke, Rutger

Inmiddels een jaarlijkse traditie: als onderdeel van de No Pants Subway Ride van Improv Everywhere uit New York organiseert Shoqs jaarlijks een Broekloze Metrorit in Amsterdam.

Dit jaar kon er eigenlijk al niets meer fout gaan: de voorspelde middagtemperatuur was tussen de 6-8 graden en het zonnetje zou hoog aan de hemel staan. Prima. Voor zover je daar baat van hebt onder de grond, maar toch.

Ook had ik al een prachtig lied in the pocket: Frank Paats aka Kingtonic, uit mijn theatersportgroep Kâttekwaod (spam!) had aangeboden een speciaal No Pants-liedje te schrijven!

In tegenstelling tot de vorige twee jaren verzamelden we bij het WTC Amsterdam, direct buiten station Zuid. Dit omdat we dan metrolijn 51 (Amstelveen-Centraal Station) konden bezetten in plaats van de net iets rustigere lijn 54 (Gein-Isolatorweg).

Mooi zwart-wit is niet lelijk

Niet minder dan dertig man kwamen stad en land doorgereisd  om aanwezig te zijn dit jaar, hoezee! Ik was bijzonder benieuwd hoe dat uit zou gaan pakken, toch een gemiddelde basisschoolklas (tegenwoordig) aan broeklozen bij elkaar, als dat maar goed gaat…

Shoqers komen aan op lokatie

Het was geweldig om te zien dat naarmate de jaren vorderen men steeds opvallendere kleding (ondergoed is ook kleding) durft te komen. We hadden zelfs een tweetal zakenmannen in pak!

Alle Shoqers werden op basis van hun geboortemaand ingedeeld bij een van de haltes. We werkten weer met hetzelfde systeem als vorig jaar: iedereen ontbroekte zich op een bepaald punt op de route, stapte met blote benen uit, liep snel door naar de coupé erachter en stapte daar weer in. In de ene coupé was het effect dus dat er willekeurig mensen ontbroekten en uitstapten, in de andere dat er elke halte broeklozen instapten.

Iedereen heeft volle aandacht voor de briefing

Goed, zo gepiept. Shoqtime. (Bedoelde u: showtime? Ja. Ook.) In kleine groepjes vertrokken we naar het perron. Vanaf dat moment “kenden we elkaar niet”. Iedereen stond gemoedelijk alleen of per twee op de metro te wachten.

Daar was’tie. Time to shine.

We begonnen dit jaar al gelijk vanaf de eerste halte; dit betekende dat er één Shoqer op Zuid instapte, ging zitten en praktisch direct weer opstond en ontbroekte. De halte erna had hij de eervolle taak om ook als eerste broekloze de overstap te maken: alsof er niets aan de hand was ging deze vriendelijke vriend zitten met een p-p-p-pokerface waar Lady Gagy nog jaloers op zou zijn.

Hoeveel mensen zouden er via google op Shoqs.nl gaan komen met als zoekterm “Lady Gaga Broekloos”?

Nog nauwelijks bekomen van de schrik van de stripact van deze jongeman werd het Amsterdamse publiek verrast door de tweede lading ontbroekenden. Verwarring alom: aapten deze dames (!) nou die jongen van net na? Kennen ze elkaar? Is het afgesproken werk? Word ik ook geacht mijn broek uit te doen?.

Enzovoorts, enzovoorts. Bij elke halte herhaalde dit ritueel zich: nog meer mensen stonden op, ontbroekten zich en liepen recht de winterkou in.

Het allerleukste aan deze stunt vind ik persoonlijk de opbouw. Begint het nog met één verdwaalde “dorpsgek” zonder broek, het eindigt via “na-apers”, “vriendengroep” en “ontgroening” bij “MIJN GOD IK BEN DE ENIGE MET EEN BROEK AAN”. Bedenk je dat binnen een kwartier niet minder dan dertig reizigers dezelfde bizarre handeling uitvoerden!

De groep was dit jaar uitzonderlijk divers: mensen uit binnen- en buitenland (o.a. Engeland en Oostenrijk), geslacht (o.a. man en vrouw) en leeftijd waren op komen draven. Dit maakte alles natuurlijk extra verwarrend. Hoe kwam zo’n bonte groep op het idee om te ontbroeken in de metro?

Zoals gezegd hadden we ook twee zakenmannen in ons midden. Deze leken net uit een bespreking te komen: namen van fictieve werknemers en dochterondernemingen vlogen je om de oren. En hun broeken. Die ook.

Hoe heette die interim-manager van HR ook alweer?
-Bill. *padum, ching*

Hoogtepunt dit jaar was met stip onze overstap op Centraal Station: het perron stond bezaaid met broekloze reizigers, wat natuurlijk niet onopgemerkt bleef!

Na een tijdje rondgehangen te hebben op het Centraal Station “bebroekten” wij ons weer en maakten ons op voor de terugweg, waar wij deze stunt nogmaals zouden opvoeren.

Op het moment dat de deuren dicht gingen kwam er een man met een fiets aangelopen. Vriendelijk als ik ben hield ik de deur open zodat hij nog naar binnen kon. Hij bedankte me hartelijk en ik knoopte een gesprekje met hem aan… Uitstekend.

Zijn reactie liet dan ook niet op zich wachten toen de eerste Shoqers in actie kwamen. Zijn theorieën varieerden van “onderweg naar het zwembad” tot “leerlingen van de filmacademie”. Ik haakte uiteraard netjes in! Shoqers stapten uit; hij zei “Leuke onderbroek”, ik zei “Vat geen kou, he!”:  het was bijzonder gezellig.

Fijn saampjes Shoqers toelachen

Het was geweldig om mee te spelen met die man, wetende dat ik het zelf georganiseerd had:

Hij: Die gaan zwemmen.
Ik: Haha, dat kan! Ik had zelf de zomer gekozen, denk ik.
—–

Hij: Je maakt wat mee zo.
Ik: Ja, nog nooit gezien zoiets!
—-
Hij: Nee, die zeggen niets.
Ik: Hmm. Goed geïnstrueerd waarschijnlijk!

Ik kon niet wachten op het moment dat ik aan de beurt zou zijn om te ontbroeken, maar helaas kwam het nooit zover…

Op station Wibautstraat stapten enkele Shoqers ontbroekt uit en liepen naar achteren. De deuren gingen weer dicht, maar de metro vertrok niet. Ik keek uit het raampje om te zien wat er aan de hand was en zag twee politieagenten over het perron rennen…

Snel opende ik de deuren, wurmde me naar buiten en rende ook naar achteren. Ik was net op tijd. “Mevrouw, u mag even uitstappen.” Shoqers Bianca en Ellen werden, broekloos, uit de metro geplukt. “Ik loop even met u mee”, zei ik. Geen respons. Dit waren heule strenges. Daar stonden we dan, twee grote, norse politieagenten, twee dames in ondergoed en ik. Eén van de agenten gebaarde naar de machinist dat hij kon vertrekken, en zo geschiedde. Met lede ogen zag ik mijn volledige project van mij vandaan denderen. Maar ik had meer aan mijn hoofd. Twee van mijn Shoqers, gesnapt door de politie wegens broekloos rijden!

Ellen en Bianca in betere tijden *snif snif*

Agent 1 was te druk bezig met Heel Erg Streng Kijken, dus Agent 2 nam het woord. “Als de deuren dichtgaan, dan trekken wij ze niet meer open.”

What? Dát was het probleem? Ik moest mijn best doen om niet in lachen uit te barsten…

Gelaten lieten de twee dames de donderpreek over zich heenkomen. Volgens hen deed een meneer (ik zal geen namen noemen [cameraman Diederik!]) zijn voet tussen de deur, waarna het knopje actief werd en zij op de gebruikelijke manier instapten. Gelukkig had de politie geen toegang tot de videobeelden van dit incident!

Na nog wat visualisaties van ongelukken (“Als de trein wegrijdt met jouw vingers tussen de deur dan kom je er een stuk minder leuk uit”) en dreigementen over geldboetes (ik denk dat ze op de politieacademie les krijgen in intimiderend de term “Honderdtachtig euro” zeggen) was het wel welletjes geweest. Ik wilde terug naar de rest van de Shoqers.

Er kwam een metro het station binnendenderen, en ik onderbrak Agent 2.

Ik: Gaat deze ook naar Zuid?
Agent 2: Ja.
Ik: Dan stappen we hier even in. Dank u wel!

En weg waren we.

Eenmaal in de metro (die overigens heulemaal niet naar Zuid ging, stomme agent!) voelde ik mij niet op mijn gemak. Er klopte iets niet. Oh! Ik had nog een broek aan! Hupsakee, daar ging ‘ie.

Met een kleine omzwerving kwam deze mini-Shoq van drie man toch nog aan op station Zuid. Daar werden we als ware helden onthaald: we hadden het gered! Cameraman Torben had de groep netjes opgevangen.

“Het was een groot succes!” *gejuich alom*
“En het mooiste is… Andries is opgepakt door de politie!” *harder gejuich*

Eind goed, al goed. Met zijn allen voedsel en koffie halen in de Burger King, en napraten over ieders belevenissen. Alle Shoqers hadden een geweldige tijd gehad en heel hard gelachen om alle reacties, en ook bij Ellen en Bianca verscheen een glimlach op het gelaat.

Eind goed, al goed. Volgend jaar weer!

Boek: “Looking good – a guide for men”

Beste shirt ooit. Boek: “Pure Waanzin”

Matchende kousen

Shoq: SUCCES!

Overig

Meedoen aan volgende stunts van Shoqs? Schrijf je hier in!

Volledige fotoset Rutger Burger (147 foto’s)

Volledige fotoset Femke Witteveen (109 foto’s)

Eerdere edities Broekloze Metrorit: 2009 | 2010