Check de video hieronder en vergeet vooral niet door te klikken naar het uitgebreide fotoverslag…

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Aantal Shoqers: 60
Video: Richard, Reinout, Wannes, Max, Bas, Daan
Montage: Andries
Fotografie: Nathalie, Niels

Een tijdje terug raakte ik in gesprek met een aantal mensen van de gemeente Culemborg. Ze waren groot fan van de Shoqs tot nu toe en het leek hen super om Culemborg, geheel toevallig ook mijn woonplaats, een dosis positiviteit toe te brengen. Vergunningen, materialen, toegang tot het stadhuis, ontheffingen, connecties binnen de gemeenteraad: ik hoefde maar te roepen en ze konden me helpen.

Ik loop al jaren met het idee om een belachelijk, niet-bestaand sportevenement zo professioneel mogelijk op te zetten. Dit was mijn kans. Het Open Nederlands Kampioenschap Stoelendans was geboren!

Plaats van handeling: De Markt, Culemborg

Zelfs met zo’n mooie hefboom als de medewerking van de gemeente was het een absolute monsterklus om dit te organiseren. De weken voorafgaande aan het NK was ik als een gek bezig met mailen, bellen, rondreizen en sjouwen om alle deelnemers, attributen, vergunningen en voorzieningen bij elkaar te rapen. Tot de dag van 12 juni aanbrak.

’s Ochtends vroeg begon de dag met het ophalen van een berg spullen in Rotterdam. Technicus Reinout had ons niet alleen een complete geluidsinstallatie beschikbaar gesteld, maar had ook een prachtige schoudercamera inclusief geluidshengel geregeld!

Reinout en Richard, “NOS Studio Sport”

Ook de stoelen moesten nog opgehaald worden. In de week van deze Shoq was de opening van een expositie over de Culemborgse meubelmakers Gispen, en uiteraard waren zij niet te beroerd ons een berg stoelen te leveren. Het waren prachtige robuuste en solide stoelen. Da’s de diplomatische term voor “die krengen waren niet te tillen zo zwaar”.

De verzamelplaats was bij het stadhuis van Culemborg. In alle opzichten was dit een ideale lokatie: op steenworp afstand (als je een beetje hard gooit) van het plein waar de Shoq plaats zou vinden, we hadden een vergaderzaal tot onze beschikking waar we om konden kleden en ze hadden er koffie.

Zo’n 70 man hadden zich via de mail aangemeld voor deze stunt en hun voorkeur opgegeven voor een rol, en bijna iedereen heeft het ook kunnen redden. Ik was gelukkig niet de enige die hard zijn best had gedaan op attributen: elke deelnemer had wel iets meegenomen, variërend van supportersprullaria tot labjassen of een mascottepak.

Briefing bij het stadskantoor

Na het traditionele instructiepraatje vertrokken we naar binnen om ons om te kleden en een berg attributen te knutselen. Het was werkelijk hilarisch om te zien hoe iedereen zich langzaam maar zeker steeds meer inleefde in zijn rol. Trainers bedachten strategieën, de bookmaker maakte zijn eerste deals, sporters warmden de spieren vast op en ikzelf, als commentator zijnde, praatte aan één stuk door met een overdosis energie en een iets te hoge spreeksnelheid. Nee, dat verschilde inderdaad geenszins van mijn normale toestand.

De groep supporters ging aan de slag met stukken karton, stiften en hun eindeloze creativiteit om de prachtigste borden te maken. Hierop stonden hilarische teksten als “Ik kwam, zat en overwon”, “Zit ‘m op!” en “Het enige doel = zitten op de stoel”.

Na een half uur stonden we weer buiten met zeven sporters, zeven trainers, vier cheerleaders, vijf stewards, vier cameramannen, een geluidsman, drie fotografen, twee waterdragers, een bookmaker, een verkoper, Wally de stoelendanskikker, een dopingcontroleur, een de-tweede-ronde-de-tweede-ronde-chick , een commentator en een horde uitzinnige fans. Nog even een paar groepsfoto’s en we konden gaan!

(Groot formaat)

Allereerst vertrokken de stewards, de geluidsman en ik naar het plein, De Markt. Steward Marleen had haar busje beschikbaar gesteld om alle materialen in te vervoeren en vanuit daar zou zij ook het geluid bedienen. Komen we zo nog op terug.

Vier mensen met matchende reflectiehesjes die één woest aantrekkelijke man in pak flankeren: we hadden bij de eerste stap op het plein al gelijk de volle aandacht van het winkelende publiek en de mensen op de terrasjes. Met behulp van pylonnen en afzetlint werd in no-time een speelveld uigezet en de stewards beschermden deze van alle kanten met hun leven. (Niet letterlijk hoor. Het moet wel leuk blijven.)

Bouwen…

…en bewaken

De geluidsinstallatie was op zo’n manier in het busje geladen dat het een kwestie was van uitladen en inpluggen in het stroomnet onder het plein, dus binnen een paar tellen schalde er muziek uit de speakers. Ook mijn draadloze microfoon kon zijn werk gaan doen; de omstanders werd verteld wat er zou gaan gebeuren en uiteraard overtrof dit al hun verwachtingen… Het Open NK Stoelendans, hier, in hun eigen stad!

Alle zeven inwoners van Culemborg kwamen kijken bij het NK Stoelendans

De Shoqers die de fans speelden werden ingeseind om hun entree te maken en dit deden ze met verve. Prachtige spandoeken, toeters en fluitjes, geschminkte gezichten: ze deden niet onder voor de gemiddelde Oranjefan op het WK Voetbal (gelukkig had iedereen wel hun vuvuzela thuisgelaten!). Vol spanning stonden ze te wachten: over enkele ogenblikken zouden ze oog in oog staan met hun helden!

Langzaam maar zeker werd het voller op het plein. Omstanders voegden zich bij “ons” publiek en lieten zichonderdompelen in de wereld die wij gecreëerd hadden. Gedwee luisterden ze naar de verhalen om hen heen: uitslagen van voorgaande jaren, achtergronden van de sporters, hele anekdotes over incidenten met kapotte stoelen op het  EK in Spanje… Het ging er in als zoete koek.

De Markt, voor aanvang van het toernooi

Niet alleen groeide het publiek, ook verschenen er meer en meer karakters ten tonele…

Verkoper Dennis probeerde blikjes fris en snacks te slijten…

…de cheerleaders huppelden en sprongen in het rond…

…de bookmaker deed goede zaken…

…en Wally de Stoelendanskikker was ontzettend groen.

Na een minuut of tien was het eindelijk zo ver: de grootse entree van de deelnemers! In colonne, met vooraan scheidsrechter Marco, kwamen de sporters met hun trainers het plein opgemarcheerd. Een oorverdovend applaus viel hen deel en de stewards hadden de grootste moeite om het uitzinnige publiek in bedwang te houden. Niet alleen de Shoqers, maar ook de onwetende omstanders waren oprecht enthousiast.

De sporters namen plaats aan de rand van het veld en deden met gespannen blik hun warming-up. De trainers namen de laatste strategiën door met hun pupillen en de scheidsrechter checkte nog even de stoelen.

Trainer Gerwin masseert sporter Henk

Martijn kan natuurlijk niet van start met losse veters

Esther krijgt de laatste strategische tips

“Gezien de recente ontwikkelingen in de stoelendanssport” was er ook een dopingcontroleur aanwezig. Uitgerust met een imposante labjas, veiligheidsbril en latex handschoenen  nam hij van elke sporter met een wattenstaafje wat wangslijm af en deed deze in een hermetisch af te sluiten buisje.

Elke speler werd geïntroduceerd door een minuutje pure onzin. Als commentator kon ik helemaal losgaan op verhalen over de achtergronden van de sporters: zo had Esther een trage start van haar carrière omdat ze pas vanaf haar 14^e mocht stoelendansen van haar ouders, oefende Winnie elke dag minstens twee uur door middel van het zitten op een stoel en was Rommert (AKA “Bert Takelbrecht”)  opgegroeid bij een meubelmaker met een passie voor deze nobele sport…

“We kunnen ons natuurlijk allemaal de beelden nog herinneren van het EK onder 17 jaar, waar Antonio Valencio een glorieuze overwinning boekte die hem toegang verschafte tot dit toernooi.”

Een groot evenement is pas echt een groot evenement als alles geopend wordt door een VIP. Wij hadden de Culemborgse wethouder Huub van Oorschot bereid gevonden om de opening te verzorgen en hij deed dit met verve. Zoals het een charismatisch politicus betaamt had hij lovende woorden over het evenement, de stad Culemborg en de stoelen en hij wist perfect het publiek nog verder op te zwepen, terwijl hij en passant zijn prachtige stad promootte als dé place to be.

Wethouder Van Oorschot

Na deze openingsceremonie kon het toernooi dan echt van start gaan! De sporters waren op en top geconcentreerd en de fans konden hun geluk niet op. Na het startsein van de scheids schalde “Dansplaat” van Brainpower door de speakers en begonnen de sporters aan hun rondgang.

Scheidsrechter Marco geeft het startsein voor ronde 1

Het was geweldig om te zien hoe elke sporter echt een eigen stijl had: de ritmische heupbewegingen van Antonio Valencio (“uit Twente”), Henk die geen moment de stoelen uit het oog verloor, schijnbewegingen van Winnie… Maar uiteindelijk kwam er aan al dat moois toch een einde toen de muziek stopte. Martijn was het slachtoffer: hij wist geen stoel te bemachtigen en met enkele felle handgebaren stuurde scheidsrechter Marco hem onverbiddelijk de wedstrijd uit.

Martijn kan er nog om lachen

Tussen de rondes door waren waterdragers Nadia en Heike verantwoordelijk voor de persoonlijke verzorging van de sporters. Flesjes drinken werden uitgedeeld, sponzen over gezichten gehaald en ze hadden zelfs een bak met magnesiumpoeder voor de grip op de stoelen.

Water, handdoek of een oversized verbandtrommel? Nadia en Heike hebben het voor je.

Ronde twee ging van start! Brainpower was te horen met zijn nummer “Dansplaat”, en gedanst werd er. Helaas bleek  het veld iets te sterk voor Esther Kool; zij werd nipt verslagen en stortte dramatisch ter aarde.

Haar verliezers-act was zo overtuigend dat eenieder die aanwezig was niet anders dan medelijden kon hebben met haar toen ze zich gebroken van de vloer opraapte en naar haar stoel strompelde. Ze verklaarde voor de camera toch te veel last te hebben van haar blessure: “Het deed zo’n pijn! Ik kon niet meer door! Ik vind het jammer, maarja, misschien heb ik mezelf ook wel te ver gepusht. Ik heb een mentale kracht waar je u tegen zegt, maar mijn lichamelijke kracht… Ja, blijkbaar had ik meer genezing nodig. Ik weet zeker, dat als die knie weer genezen is, dat ik kan laten zien dat ik het Nederlands Kampioenschap kan winnen.”

Onze knalroze rondechick ging weer rond met haar bordje en kondigde de derde ronde af. Had ik al gezegd dat ze rolschaatsen had? Daar reed ze dus op. Prestatie van formaat, gezien dat plein nog brakker is dan de gemiddelde student de dag nadat hij een minuut gratis winkelen in de Gall en Gall heeft gewonnen…

De muziek van ronde drie was Dansplaat, van de Nederlandse rapper Brainpower. Huh? Alweer? Ja. Alweer.  Van tevoren had ik een playlist gemaakt met allerlei liedjes over dansen: Justice met D.A.N.C.E., Lady Gaga’s Just Dance, Dance With Somebody van Mando Diao en meer. Het eerste nummer was Dansplaat, helaas schijnt de “next track”-knop lastig te vinden te zijn…

Maargoed, de derde ronde. Antonio ergerde zich aan Henk, zijn aartsrivaal (een van de gekke grillen van een niet nader te noemen commentator: zaten vroeger al bij elkaar op dezelfde stoelendansclub en hebben sindsdien een grondige hekel aan elkaar). Henk had een ietwat passieve stijl die wat Antonio betreft de doorstroom te veel belemmerde, en door middel van een tactisch geplaatste duw in de rug probeerde hij dit op te lossen. Dit ontging onze uitzonderlijk scherpe scheidsrechter natuurlijk niet en Antonio had direct een gele kaart aan zijn veel te strakke broek hangen.

Duidelijk niet beïnvloed door belchinezen.

Regerend kampioen Bert Takelbrecht viel, tot het grote verdriet van het publiek, ten prooi aan deze ronde.

Bert kan het niet verkroppen

Ook Bert’s trainer is verdrietig….

…en verkast dan maar naar de technische staf van Marijke

Inmiddels was er al een behoorlijke groep toeschouwers op het spektakel afgekomen. Het normaal niet al te drukke plein stond nu aardig vol rond ons speelveld en niemand fietste of liep langs zonder te blijven staan kijken.

“U hoorde het gisteren natuurlijk al in het 8-uurjournaal: het Open Nederlands Kampioenschap Stoelendans vindt vandaag hier plaats, in Culemborg!”

Ronde vier ging van start, maar dit duurde niet lang… Na een seconde of tien schrok iedereen op van gegil uit het publiek: een jongeman rende schreeuwend het veld op! Slechts gehuld in een onderbroek rende hij een rondje over het veld en hij wist zelfs nog een koprol te maken voordat vier stewards hem in de kraag vatten. Op zijn lichaam waren leuzen te lezen als “Ook stoelendans is moord” en “No stoelen, go krukken!”. Niet geheel ontoevallig leek hij enigzins op de -uit Culemborg afkomstige!- Vegan Streaker…

Daan zette als streaker een prachtige rol neer. (Wat een belabberde woordgrap, Andries.)

De stewards staan er natuurlijk niet voor niets

Na deze brute onderbreking kon ronde vier alsnog van start gaan, en wat een ronde was het! Ons jonge Twentse talent Antonio Valencio, vol verve gespeeld door Torben, wist zich niet staande te houden in het stoelendansgeweld van zijn concurrenten.

Trainer Eric troost Antonio

Het zweet gutst van Antonio’s gezicht.

Met nog drie spelers over was iedereen al verzekerd van een bronzen medaille, maar het ging natuurlijk om de eerste plek… Henk, Winnie en Marijke gingen uitvechten wie er door zou gaan naar de finale! Ook in deze ronde zette onze fanaticus Henk weer kwaad bloed bij zijn tegenspelers; hij belemmerde dat het een lieve lust was en meerdere aanmaningen van zowel Winnie als de scheids leidden niet tot een hoger tempo. Er was maar één gepaste concequentie: een gele kaart. Als een waar sporter betaamd pretendeerde hij niks fout gedaan te hebben.

Winnie ergert zich aan concurrent Henk…

…en ook Marco heeft genoeg gezien

Na deze gele kaart was Henk dermate uit zijn ritme dat het hem niet meer lukte de concentratie te pakken. Toen het moment supreme eenmaal daarwas was het ook niet verwonderlijk dat het Henk was die aan het kortste eind trok.

Henk was behoorlijk ontevreden met zijn derde plaats en smeet uit pure frustratie zijn waterflesje op de grond. Dit kwam hem op een onmiddelijke schorsing te staan: met een rode kaart moest hij het speelveld verlaten.

D’ruit!

Na vijf fysiek en mentaal slopende rondes waren de twee sterkste stoelendansers over: Marijke en Winnie. Eén van deze dames zou er vandoor gaan met de titel, de roem en het belangrijkste: een fles Jip en Jannekechampagne uit een zeer goed jaar (2010).

De introductie van de finalisten

Voor de laatste maal juichte het publiek de twee overgebleven titanen toe: de finale van het belangrijkste sportevenement van het jaar ging beginnen! Op de vlammende gitaarakkoorden van N.E.R.D.’s Lapdance gingen Winnie en Marijke de strijd met elkaar aan.

Marijke geniet met volle teugen

Scherpe bocht van Winnie

Het was een spannende strijd en beiden vochten als leeuwen, maar uiteindelijk was Winnie de snelste: zij was de nieuwe Nederlands Kampioen!

Winnie pakt de titel!

Marijke baalt en ook de commentator laat zich even gaan

Winnie valt haar trainer om de hals

Winnie wordt direct ingelijfd in het nationale team en mag haar handtekening onder een sponsorcontract zetten. Waar kennen we deze coach toch van?

Terwijl sporters en publiek compleet uit hun dak gaan, wordt het speelveld klaargemaakt voor de huldiging. De wethouder nam de honneurs weer waar en liet de kans om Culemborg te promoten uiteraard niet aan zijn neus voorbijgaan.

Wethouder: Het Open NK Stoelendansen, hier in Culemborg. Culemborg, deze prachtige stad. Culemborg, waar wij trots op zijn!
Henk: Eindhovuh!

De eretribune, volledig in stoelendans-stijl

De cheerleaders staan klaar met de beker

Wie van de drie is niet tevreden, denk je?

Ik over de wethouder, direct na zijn speech: “Wat een man, wat een charisma. Hij zou de politiek in moeten”

Henk wordt gehuldigd

Zilver is geglunder waard…

…en niet alleen bij Marijke: de wethouder had op haar ingezet en verzevenvoudigt zijn inzet.

Maar uiteindelijk ging het natuurlijk om de nieuwe kampioen: Winnie! Gedurende het hele toernooi was ze oppermachtig en ze was in de rechtstreekse duels steeds de sterkste, waardoor ze meerdere opponenten persoonlijk uitschakelde. Uiteindelijk werd dit beloond met de titel…

…de gouden medaille…

…drie zoenen van de wethouder…

…de beker…

…de bloemen… Wacht? Waar zijn de bloemen? Kak! Die liggen nog op het gemeentehuis.

…en de Jip en Jannekechampagne.

Poserend voor de camera’s, terwijl Winnie proefdierondervindelijk ervaart dat Jip en Jannekechampagne prikt in de oogjes. Euh, ik bedoel: tranen van geluk bij de winnares.

Ze blijft er zo gewoon onder!

Geen winst, toch vrouwen.

De scheidsrechter reageert op het verloop van de wedstrijd

De filmploeg “schakelde weer terug naar Mart Smeets in de studio”, de fans taaiden langzaam maar zeker af, de verkoper en de bookmaker pakten hun handeltje in en de stewards begonnen het busje weer in te laden. Het Open Nederlands Kampioenschap Stoelendans 2010 was voorbij.

Bij terugkomst op het gemeentehuis waren alleen maar lachende gezichten te zien. Iedereen had op zijn of haar manier dit evenement ervaren en alle groepen hadden bakken met verhalen uit te wisselen. Nadat iedereen weer omgekleed was gingen konden we met zijn allen het terras op en genieten van een welverdiend biertje. Sporters zaten gebroederlijk naast elkaar, de scheidsrechter was lang zo streng nog niet, streaker en steward hadden de grootste lol, en ook deze Shoq werd weer in stijl afgesloten.

Dit evenement was zó dynamisch en er was de hele tijd zó veel te zien en te beleven… Zelfs terwijl ik dit verslag optik -en ik zit al aan ruim drieduizend woorden-, uren en uren besteed heb aan het verwerken van het videomateriaal en er ruim zeshonderd foto’s van deze stunt zijn besef ik mij: de vibe op ons toneel is onmogelijk over te brengen… Zorg dat je er de volgende keer bij bent!

De verkoper had een groter assortiment dan de gemiddelde buurtsuper, de bookmaker beschikte over briljante grafieken en tabellen, de cheerleaders hadden matchende kleding en pompons en Wally de Stoelendanskikker was nog groener dan Femke Halsema. Iedereen zag er perfect uit en wás zijn of haar rol, wat bij deze stunt het verschil maakte tussen “wel geinig” en “briljant”. Waarheid en fictie liepen dwars door elkaar in de wondere wereld die wij daar op een zaterdagmiddag gecreëerd hadden. Culemborg was van Shoqs.

Het Open NK Stoelendans. Shoq: een absoluut succes.

Overig

Alle foto’s van Nathalie (592 stuks)

Alle foto’s van Niels (92 stuks)

Artikel Culemborgsche Courant

Meedoen met Shoqs? Meld je hier aan!

Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt, en gelukkig zijn Amsterdammers niet te beroerd hun mond open te trekken:

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Video: Diederik, Gerwin
Audio: Andries
Fotografie: Liselot
Montage: Andries

Na het doorslaande succes van de Broekloze Metrorit 2009 stond ook dit jaar weer het koudste guerillia-theaterproject van het land op het programma. De allereerste vraag was: kunnen we de opkomst van vorig jaar verbeteren? Het antwoord: ja. Ondanks fikse tegenwerking van de NS, die het een goede dag vond om slechts de helft van alle treinen te laten rijden, stonden we met een prima groep om een coupé mee te Shoq-en op station Gein.

Helaas was onze fotograaf op het laatste moment verhinderd, gelukkig was cameravrouw Liselot niet de beroerdste en ging aan de slag met een klein fototoestelletje.

Bewijs: het was koud.

Bij het gebruikelijke briefing-praatje spraken we een volgorde af waarin wij ons zouden ontbroeken. Hadden we vorig jaar nog een systeem waarbij men zou strippen, uitstappen en bij de trein die daarna kwam weer instappen: dit jaar besloten we het anders te doen. Amnesty International hing al aan de telefoon dat het niet humaan is om Shoqers in ondergoed 10 minuten op een perron in de vrieskou te laten staan, dus we moesten het anders doen. Nu gebruikten we een voorste coupe waar we bebroekt begonnen, één voor één stripten, uitstapten en als de wiedeweerga naar de coupé erachter renden om daar in te stappen voordat de deuren sloten! Als dat maar goed gaat…

Alles was doorgesproken; het was showtime. Bij station Gein stapten we met zijn allen bebroekt in, zonder enige onderlinge communicatie. De eerste helft van de rit was het er een als alle anderen. Mensen stapten in, mensen stapten uit, en iedereen droeg kleding zoals deze sociaal acceptabel gevonden wordt. Halverwege de rit naar Amsterdam CS, toen de coupe flink vol zat, ging het los. En met “het” bedoel ik de knoopjes van de broeken.

Eén van de reizigers stond op uit zijn stoel en trok zijn broek uit. Dit uiteraard tot grote verbazing van ons publiek, want wie was die rare snuiter, en wat was hij precfies aan het doen? Zonder een spier te verrekken verdween de broek in de tas en onze Shoqer in de sneeuw, de trein in verbazing achterlatend.

Ons publiek was nog niet bekomen van de schrik, toen de volgende opstond… En ook de broek uittrok! Toen was het hek van de Dam. Elke halte weer stond er een passagier op, stripte, en stapte uit. Wie zou de volgende zijn?

Niet alleen heren, maar ook een viertal dames waren fanatiek genoeg om te strippen in de sneeuw! Kregen wij vorig jaar al leuke reacties, dit jaar sloeg alles…

Een aantal factoren maakten het wat “draaglijker” (goeie woordkeus, Andries) om broekloos rond te huppelen ten opzichte van 2009. Ten eerste was het gewoon warmer dan vorig jaar. Verder heeft de gemeente Amsterdam blijkbaar alle tijd die ze niet in het bouwen van de Noord-Zuidlijn gestoken hebben gebruikt om de verwarming van de metro te fixen, want deze deed het weer. Zelf had ik ook nog een extra onderbroek aangedaan (de teller stond dit jaar op drie), ook dat scheelde iets. Plus, het “nieuwe” systeem bespaarde ons 10 minuten in de vrieskou… Maar dat ging niet zonder slag of stoot!

Esther staat klaar om te gaan.

Shoqer Esther stond helemaal paraat om over te stappen… Maar daar bleef het bij. Toen de deuren dicht waren en de trein weer reed klonk het SMS-toontje van mijn mobiel. “Shit, gemist!!!!“. Ze overschatte de overstaptijd, en stond plots als halfnaakte vrouw alleen op het perron, in hartje Amsterdam.

Alleen op het perron.

Dit had tot gevolg dat het bereik van deze Shoq alleen maar groter werd, want Esther liet zich niet kennen en stapte netjes de volgende metro weer in. Zonder blikken of blozen zat ze tot Amsterdam Centraal in haar eentje een mini-Shoq op te voeren!

Eenmaal aangekomen op het Centraal Station bleven we een tijdje rondhangen, poserend als wachtende broekloze reizigers.

Broekloos op CS

In tegenstelling tot het publiek, was de beveiliging not amused. Nadat twee van hen gezien hadden dat er iets aan de hand was, werd er versterking gehaald… Met vier man werd de stationshal uitgekamd op foto- en videoapperatuur. Beide van onze cameramensen werd gesommeerd de camera’s op te bergen, en een mevrouw die met een professionele spiegelreflexcamera vanuit de metro foto’tjes aan het schieten was werd zelfs het vuur zwaar aan de schenen gelegd… Dreigementen over geldboetes waren vanuit de metro op het perron nog te horen. Gelukkig waren de Amsterdammers niet op hun spreekwoordelijke mond gevallen, iedereen wilde weten wat we in hemelsnaam aan het doen waren, en vooral waarom.

Na een eerdere poging bij de IKEA-Shoq lukte het eindelijk een keer om met een draadloze, verborgen microfoon rond te lopen. Uiteraard wilden we zo goed mogelijk gebruik maken van deze kans, dus ik heb praatjes aangeknoopt met een paar handenvol reizigers. Met nog slechtere openingszinnen dan de gemiddelde kroegtijger begon ik over vertragingen, reiscomfort, het tijdstip van de dag of kortingskaarten. Toeristen, ras-Amsterdammers en zelfs de beveiligers die net de hal doorgeplozen hadden werden uitgelokt tot een aantal prachtige uitspraken. Het resultaat is te vinden in het tweede filmpje, bovenaan dit verslag.

En tja, ik kan er veel woorden aan vuil maken of weinig: feit is dat het wederom een doorslaand succes was. Na een tweede rit terug naar Gein kropen we allemaal vol verhalen een café in voor een kop warme chocolademelk of een biertje, en konden we allemaal terugkijken op een geslaagd avontuur.

De volgende dag had Radio 538 zelfs mijn telefoonnummer opgesnord en mocht ik een vijftal minuten vertellen over het reilen en zeilen van een Broekloze Metrorit.

Journalistiek hoogstandje: diepgravend interview op Radio 538

Met dit fragment wil ik dit verslag besluiten. Schroom niet je reacties achter te laten in de comments, en als je mee wilt doen met de Broekloze Metroritten of andere acties van Shoqs, laat dan zeker even hier je email-adres achter. Voor nu zeg ik gedag: geniet van de foto’s, en… Tot volgend jaar!

Met een Efteling-muts heb je het nooit koud

“Wat heb je aan?”

Reist u met een OV-Chipkaart? Vergeet u dan niet uit te checken.

Weer aankleden na aankomst.

Shoq: SUCCES!

Overig:

De volledige fotoset van Liselot (21 foto’s)

Het verslag van de Broekloze Metrorit 2009

Meedoen met onze acties? Schrijf je hier in!

]]> http://www.shoqs.nl/broekloze-metrorit-2010/feed/ 12 http://www.shoqs.nl/broekloze-metrorit-2009/ http://www.shoqs.nl/broekloze-metrorit-2009/#comments Thu, 24 Dec 2009 23:36:25 +0000 AltijdAndries http://www.shoqs.nl/?p=214 Het was koud. Heel, heel, heel erg koud. In de metro van Amsterdam bewezen de bikkels van Shoqs dat ze échte bikkels zijn: bij een gemiddelde temperatuur van ruim vijf graden onder nul, stonden zij… In hun ondergoed!

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Shoqers: BeRightBart, Kai, Pieter, AltijdAndries
Video: Ivo, Daan, Phasy
Montage: Phasy
Fotografie: Eilathan, Rutger

Als onderdeel van Improv Everywhere’s jaarlijkse No Pants Subway Ride voerde ook Shoqs een Broekloze Metrorit uit. In New York doen jaarlijks honderden mensen mee aan dit evenement en heeft het inmiddels meer weg van een feestdag of een parade dan van een Shoq. Eens kijken of de eerste Nederlandse versie ook zo’n succes kan worden…

Al bij aankomst op het verzamelpunt had iedereen het koud tot op het bot. Die dag was de gemiddelde temperatuur te Amsterdam ruim vijf graden onder nul, écht afzien dus! Onze ontmoetingsplek, een basketbalveld/skatebaan, lag verscholen onder een flinke laag ijzel.

Zelfs goed ingepakt heeft Cameraman Ivo het koud

Misschien had het met het verrassend koude weer te maken dat de opkomst ronduit teleurstellend was. Uiteraard had ik geen hordes mensen verwacht die graag in ondergoed de metro onveilig wilden maken, maar rond de 20 man hebben mij zwart op wit toegezegd te zullen komen. Van deze groep stonden er uiteindelijk… Vier. Bart, Kai, Pieter en ikzelf. Met smacht werd naar elke binnenkomende metro gekeken, maar nee: met deze groep (bikkels!) moesten we het vandaag doen.

Iemand?!

Goed, geen probleem! Met vier man verandert het effect niet, maar de dynamiek wel. Honderd man: duidelijk doorgestoken kaart. Vier man? Eigenlijk nog maar nét te toevallig… En dus extra verwarrend!

Tijd voor de instructies, iedereen wou zo snel mogelijk de kou uit (eigenlijk heel gek, want het alternatief was halfnaakt in de metro staan, maargoed. )

Voor deze Shoq hadden we een ingenieus systeem bedacht, waardoor we met vier man op twee verschillende lokaties tegelijk konden Shoqen. We zouden alle vier volledig “bebroekt” instappen in metrolijn 54 van Gein (hihi) naar Amsterdam CS, uiteraard zonder onderling contact. Na een aantal haltes zou één van de Shoqers zonder een spier te verekken zijn broek uittrekken, neersmijten op een stoel en uitstappen. Aanbeland op het perron was het even 5 minuten kouwkleumen geblazen terwijl gewacht werd op de volgende metro, waar “ontbroekt” ingestapt werd. Verspreid over alle haltes tussen Gein en Amsterdam CS doorliep elke Shoqer dit stappenplan: er was dus een “bebroekte” trein waar elke paar haltes iemand zijn broek uitdeed en uitstapte, en een “ontbroekte trein”, waar elke paar haltes een broekloos iemand instapte.

Snappen we dit? Mooi. Gaan we door!

Kai maakt een spiekbriefje

Na drie kwartier buiten in de kou stil te hebben gestaan gingen we op weg naar het metroplatform. En ik hoor je denken: “ach, wat fijn voor die arme lieve Shoqers: in de metro is er verwarming!”. Fout. In de metro van Amsterdam was ten tijde van deze broekloze metrorit een massale storing aan de verwarming.

Laat dat even op je inwerken. In de metro van Amsterdam was ten tijde van deze broekloze metrorit een massale storing aan de verwarming. In sommige treinen zou het dus binnen nét zo koud zijn als buiten. Gelukkig compenseerde metrobedrijf GVA dit ongemak door warme chocolademelk te schenken op het eindpunt van onze rit: Amsterdam Centraal. Yes, we haddden iets om naar uit te kijken!

Onderweg naar Gein

Vanaf het moment dat we op het platform van metrohalte Gein stonden, stopte alle onderlinge communicatie. Ons publiek mocht natuurlijk niet weten dat we bij elkaar hoorden… Ook de beeldregistratie ging, zo goed en zo kwaad als dat lukte, subtiel.

Daan oefent zijn “ik-weet-van-niks”-blik

Aankomst op het perron

Daar kwam de metro… Het feest kon beginnen!

Gelukkig was de metro niet te leeg, een bonte verzameling aan Amsterdammers was door het lot aangewezen vandaag ons publiek te zijn. Ik lachte stiekem vanbinnen… Ze hadden geen idee dat er straks flink gestript zou worden (en ik heb het niet over strippen stempelen)!

Na een paar haltes was het zover… De eerste broek ging uit! De jongste van de Shoqers, BeRightBart, startte de Shoq. Met een stalen gezicht ontdeed hij zich van zijn spijkerbroek.

De normaalste zaak van de wereld.

Een enkele schuine blik was het gevolg… In Amsterdam zijn ze best wat gewend, maar dit gaat natuurlijk wel heel ver. Een minderjarige jongen doet zijn broek uit, gooit deze op een bankje en loopt de metro uit?! Absurd.

Net toen alle reizigers een beetje bekomen waren van de schrik was het alweer zover: Pieter was up! Vanuit een andere hoek van de coupe liep ook ineens een ontbroekte jongeman de deur uit. Jep, dit was vreemd!

Pieter lost op in de menigte

Terwijl Pieter uitstapte, stapte een man luid lachend in, en begon enthousiast een relaas tegen me over hoe bizar het wel niet was. Ik haakte uiteraard direct in: jazeker, dit was toch wel heel erg opmerkelijk! Poeh, poeh, dit had ik nog nooit gezien. Geanimeerd vertelde de man hoe hij het afgelopen moment had ervaren. Ik deed mijn broek uit.

Dit niet te negeren feit leidde uiteraard tot de nodige hilariteit, en het besef kwam langzaam tot eenieder die in de coupé zat… “Mijn buurman zou de volgende kunnen zijn!”

Wie is… De Volgende?

Ik gooide mijn broek neer en stapte uit op station Amsterdam Amstel. Godzijdank: daar stond een warmtezuil! En nee, ik had mijzelf niet op Amstel ingedeeld omdat ik wist dat die daar stond. Echt niet. Ik zweer. Ik voegde me bij het kringetje bejaarde mensjes die zich rond deze staande straalkachel hadden verzameld, en verdiepte me weer in mijn boek. Warmtezuil of niet, ik stond nog erger te rillen dan een 6-jarig meisje na het zien van Saw. Uiteraard had ik wel door dat de oudjes me met open mond aanstaarden, en ik verwachtte dan ook ieder moment een reactie te kunnen ontvangen… Maar nee hoor, de Amsterdammers waren op hun mondje gevallen.

Ik besloot zelf het gesprek op te zoeken, en de rol van de slome, verwarde jongeman te spelen.

Ik: Euh… Die trein daar gaat ook naar Centraal, toch?
Mevrouw: Jazeker, die vertrekt over 7 minuten.
Ik: Ah. Goh. Dan kan ik die ook wel pakken denk ik dan. Ja, want ik moet namelijk naar centraal! Ik kan met de metro gaan, maar ook wel met de trein.
Mevrouw: Ja, dat zou kunnen ja.
Ik: Oh… Maar dan moet ik wel een treinkaartje hebben… Die heb ik niet! Ik heb alleen een strippenkaart. Voor de metro.
Mevrouw: Die zou je moeten kopen dan. Zeg… Ben je door het ijs gezakt?
Ik: Hmm? Hoezo?
Mevrouw: Nou, vanwege je broek!
Ik: Oh, euh, nee hoor. Ik weet niet?
Mevrouw: Heb je geen broek bij je dan?
Ik, terwijl ik in mijn tas rommel: Euh… Nee, ik geloof het niet nee. Oh! Ik heb wel een pyjamabroek, zie ik. *Lachend* Haha, maar die ga ik niet aandoen natuurlijk. Nee, dat zou gek zijn.

Het kringetje bejaarden keek nog verbaasder dan wanneer er bij het wekelijkse klaverjasavondje een verlaat-de-gevangenis-zonder-betalen-kaart gespeeld zou worden.

Toen de metro weer aankwam en ik in kom stappen was goed te merken dat de hilariteit vol losgebarsten was. Er werd voluit gewezen, geroepen en zelfs gefilmd.

Een fan.

De laatste Shoqer, Kai, raapte in de “voorste” metro alle broeken op, en maakte de overstap op de achterste trein. Het publiek in de voorste metro wist natuurlijk niet dat Kai de laatste was, wie weet keken ze tot en met Amsterdam Centraal nog scherp om hen heen om een volgende Shoqer te ontdekken… Maargoed, Kai stapte bewapend met de Shoqs-megafoon en de broeken van alle Shoqers de achterste metro in. Hij speelde in het 2e gedeelte de rol van broekverkoper; voor een kleine donatie zouden alle Shoqers een broek van hem kunnen kopen!

Uiteraard kocht ik, als kleinste van de groep, de grootste broek.

Aangekomen op CS stapten we bebroekt weer uit, smachtend naar warme chocolademelk. Een broekloze metrorit van een half uurmet een tussenpauze van een minuut of 10 in de buitenlucht gaat je niet in de kouwe (hihi) kleren (hihi) zitten, dus een warm drankje ging er zeker wel in!

Ze waren er niet. Prutsers.

Na het succes van het eerste rondje wilden we uiteraard nog een ritje maken… Ik kan er een lang, saai relaas over houden, of gewoon melden dat het awesome was en de foto’s voor zich laten spreken. Enjoy!

Halfnaakt dagje strand bij -5?

De meest hilarische billboardcampagne die je
tijdens een broekloze metrorit kan houden.
Dress less to impress!

Bart heeft sjans

Eerlijk gevonden!

” BROEKEN TE KOOP!”

Shoq: SUCCES!

Op zondag 10 januari staat de 2010-versie van de Broekloze Metrorit op het programma. Meedoen? Schrijf je HIER in voor de mailinglist, en stuur een mailtje naar shoqs@shoqs.nl met als onderwerp “Ik doe mee!”. Meer info volgt via de mail.

Overig:

Alle foto’s van Rutger op Picasa (Rutger Burger )

Alle foto’s van Eilathan op Picasa (Nathalie Urbanus)

Meedoen met onze acties? Schrijf je hier in!

]]> http://www.shoqs.nl/broekloze-metrorit-2009/feed/ 7 http://www.shoqs.nl/canon/ http://www.shoqs.nl/canon/#comments Tue, 09 Jun 2009 22:36:48 +0000 AltijdAndries http://www.shoqs.nl/?p=78 Op een doordeweekse woensdag, zomaar ergens in juli, vertrokken 10 Shoqers zuidwaards naar het prachtige Eindhoven… Voor de derde actie van Shoqs!

Bij een canon zingen meerdere mensen hetzelfde liedje, een kort interval na elkaar beginnend. Op ditzelfde concept is deze Shoq gebaseerd: elke Shoqer voert exact dezelfde reeks handelingen uit, waarbij de ene begint aan zijn reeks, als de vorige klaar is met zijn eerste handeling…

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Shoqers: Nelis, Bambi, Arlos, Dabbeloow Marloes, Juudt, Bothof, Be Right Bart, Eland, Floortje, AltijdAndries
Video: Phasy
Fotografie: Eilathan

Op woensdag 16 juli 2008, om 15:00 verzamelde in de stationshal van Eindhoven CS een bont gezelschap met één gemeenschappelijk doel… Een nieuwe Shoq!

Het plan was als volgt: Alle Shoqers werken dezelfde, van tevoren vastgelegde serie van 15 handelingen door. Elke twee minuten ga je over naar de volgende handeling. Bijvoorbeeld; je leest eerst twee minuten een krant. Na die twee minuten, loop je naar een bepaald punt op het terras en heb je een telefoongesprek. En hier is de twist: zodra jij bij je tweede handeling bent, start iemand anders met de eerste handeling. Dus; terwijl jij het telefoongesprek hebt slaat iemand anders een krant open. 2 minuten later eet jij een banaan, voert de nr. 2 exact hetzelfde telefoongesprek, en slaat een nieuwe Shoqer een krant open…

Zowel nieuwe als bekende gezichten waren ingegaan op de uitnodiging en naar Eindhoven afgereisd. Na een korte kennismaking en natuurlijk een groepsfoto begonnen we eerst met een korte warming-up…

Cameraman Phasy had een plan bedacht voor een trailer, waarin we eerst een heel “cheesy” Shoq zouden opvoeren, vóór het echte materiaal. Dus zo geschiedde: de “Pasfoto-Shoq” was een feit. We staan massaal in de rij voor een pasfotohokje terwijl die ernaast leeg was… Lachen geblazen!

De pasfoto-Shoq

Toch verbaasde reacties op de Pasfoto-Shoq

Daarna was het tijd voor het echte werk. We vertrokken van het station naar winkelcentrum Piazza, waar ik in de kelder weer de inmiddels beruchte briefing hield. Alle losse handelingen werden nog even behandeld.

1) Over de reling hangen en ‘Peter’ begroeten (Roepen: “Hee Peter!” en zwaaien)
2) Een banaan eten
3) Naar binnen lopen en bij de kassa een krant pakken
4) Krant lezen
5) In slaap sukkelen
6) Aan één (vantevoren bepaald) publiekslid vragen hoe laat het is
7) En hand vol muntjes laten vallen en oprapen
8 ) Hoestbui
9) Telefoongesprek (Lopen naar 1 punt en exact het script volgen)
10) Steentje uit je schoen halen
11) Naar de WC gaan
12) SMS’je sturen
13) Met je handen op tafel trommelen
14) Aan één bepaald iemand vragen of hij/zij een foto van je wil maken
15) Opstaan en je stoel omstoten

Voorpret bij de briefing

Ik had geprobeerd om te zorgen voor een mooie brede mix van acties, de één opvallender dan de ander, sommige op een vaste lokatie, sommige gewoon aan het tafeltje van de Shoqer. Ook had ik een kort scriptje geschreven voor het telefoongesprek (actie 9), om de herhaling nog een extra dimensie te geven.

Heey, met mij! Luister, wil jij even iets voor me doen?
(…)
Wil je even naar boven lopen en controleren of mijn slaapkamerraam dicht zit?
(…)
Ja, ik wacht.
(………)
Oke, wil je die dan even dichtdoen?
(…)
Ja, dat ook, en tegen de muggen.
(…)
Oke, dank je! Tot vana…
(…)
Euh, volgens mij eet ze gewoon thuis hoor. Maar dan moet je haar even smsen ofzo.
(…)
Tot vanavond!

Toen iedereen een spiekbriefje had gemaakt, spraken we af welke tafeltjes onze ’slachtoffers’ werden voor de handelingen met interactie. Exacte tijden werden vastgelegd, en de klokken van mobieltjes gelijkgezet. Ook werd de volgorde bepaald waarin iedereen zijn reeks begon.

Opperste concentratie bij de briefing

Mobieltjes gelijkzetten

Na alles besproken te hebben en alle tips & tricks uitgewisseld waren vertrokken we los van elkaar naar de bovenste verdieping van het centrum: naar het dakterras van het Piazza waar een La Place gevestigd is.

Iedereen bestelde een broodje of een drankje en ging ergens op het terras zitten. De meesten kozen een tafeltje waar ze lekker rustig alleen konden zitten, maar Shoqer Bothof schoof gezellig aan bij iemand die daar al eventjes zat… Bothof: “Zijn vrouw was boodschappen doen en hij ging daarom wat bier drinken (een stuk of 4 of 5 had hij er al op toen ik erbij kwam zitten, en hij ging rustig door…). Hij maakte opmerkingen en lachte hard om de “onbenulligheid” van de andere Shoqers, waarna ik vervolgens hetzelfde deed! Ons gesprek ging over mijn studie, waarom ik hier was en over andere koetjes en kalfjes. Hij bleef zelfs doorpraten terwijl ik bezig was met de opdracht “in slaap sukkelen” en “de krant lezen” en hij hielp zelfs met het oprapen van mijn gevallen muntjes! Deze man heeft uiteindelijk niks doorgehad, hooguit nadat ik weg was van mijn post.

Bothof in druk gesprek met de Onwetende Man

Dabbeloow Marloes, Arlos en Bambi vermaken zich zonder Shoq ook prima

Om precies 16:00 begon ik als eerste aan mijn reeks, met de eerste handeling. Ik liep naar de rand van het terras en schreeuwde drie verdiepingen naar beneden: “Hee, Peter!”. Het was begonnen! Ik schreeuwde flink hard, en het galmde prachtig daar, dus vanaf het eerste moment vielen we al op.

“Hee, Peter!”

Twee minuten later haalde ik mijn banaan uit mijn tas, en zag ik Be Right Bart naar de rand lopen om “Hee Peter!” te roepen. De eerste verbaasde blikken keken Bart’s kant uit, riep er net niet ook al iemand hetzelfde?

“Hee, Peter!”

Terwijl Bart “Hee Peter”-de, haalde ik een banaan uit mijn tas voor de 2e actie.

Weer twee minuten daarna haalde ik van binnen een krant, pakte Bart een banaan en begon Juudt aan haar reeks door onze Vriendelijke Vriend Peter te roepen.

“Hee, Peter!”

Bart en zijn banaan

Is er nog wat leuks op TV?

Het mooie van deze Shoq was dat het zo rustig opbouwde… Aan het begin waren er slechts een paar handelingen te zien, maar naarmate de Shoq langer duurde waren er steeds meer Shoqers bezig. Terwijl bijvoorbeeld ikzelf al druk aan het Shoqen was, hadden sommige Shoqers tot wel 20 minuten rust, voordat ze zelf aan hun reeks begonnen.

Bothof wacht rustig zijn beurt af

Floortje en Eland hebben ruim de tijd voor hun versnaperingen

Een broodje geitenkaas gaat er altijd wel in!

Langzaam maar zeker mengden meer Shoqers zich in het spel, en het werd geleidelijk aan steeds verwarrender voor het publiek. Vooral de eerste actie, de “Hee, Peter!” viel erg op.

Floortje, Bothof en Nelis “Hee Peter”-en wat af

Toen op een gegeven moment alle Shoqers in het spel waren, was het een drukte van jewelste. Elke 2 minuten waren er 10 (!) acties te bewonderen, en bewonderd werd er.

Juudt leest haar krantje. Let op het mobieltje en het spiekbriefje!

Bambi vermant zich en eet haar banaan… “Als ik iets niet lust dan zijn het wel bananen!”

Bothof blijft in zijn rol, terwijl het diepe gesprek voortduurt

Be Right Bart spiekt even wat zijn volgende actie is

Bambi sukkelt in slaap, terwijl Arlos nog niet begonen is

De zesde actie was naar een (vantevoren afgesproken) tafeltje lopen en vragen of ze wisten hoe laat het was. Die mensen kregen elke 2 minuten dus iemand aan tafel met dezelfde vraag! Ik was de eerste, en kreeg dus netjes antwoord op mijn vraag, maar Dabbeloow Marloes, de op-een-na-laatste in de rij kreeg een poetisch “Te laat!” als antwoord! Ook andere Shoqers kregen niet altijd de juiste tijd voor hun kiezen…

Weet u misschien hoe laat het is?

Eenzelfde effect deed zich voor bij de 14e actie: aan één (uiteraard ook vantevoren bepaald) persoon vragen of ze een foto van je wil maken. Zelfs bij mij, de allereerste met die vraag, vroeg ons slachtoffer al wat er nou eigenlijk aan de hand was… Zoals altijd werd ook deze keer in alle toonaarden ontkend dat we de anderen kenden, of dat we iets aparts deden.

Helaas voor ons ging het koppel die de foto’s maakte halverwege de Shoq weg… Maar, geheel volgens plan, werd het tafeltje ernaast ons volgende doelwit.

Het lukt Dabbeloow Marloes niet zelf…

…maar gelukkig is er hulp!

Natuurlijk moest de laatste actie ook een spetterende zijn, dus liet ieder van ons bij het opstaan en weglopen zijn stoel op de grond kletteren. Ik moet zeggen dat ik me een klein beetje schuldig voel… Ik ben namelijk expres een stoel naar links opgeschoven zodat mijn stoel praktisch op een hoogbejaarde vrouw die achter me aan een tafeltje zat zou vallen…

Mijn achterburen

Net niet gevangen…

Oh.

Bothof gaat, tot hilariteit van zijn gesprekspartner, vol op zijn bek

Na afloop van zijn/haar reeks verliet elke Shoqer het terras. Nadat de laatste Shoqer veilig was vertrokken stond ik ook op, en verliet ons tijdelijke toneel. Toen ik naar beneden keek stonden alle Shoqers daar… En ze reageerden allemaal op mijn “Hee Peter”!

Uit de nabespreking bleek dat iedereen zich heelhuids door deze Shoq had gesleept, en zich ontzettend vermaakt had! Lees de verslagen van de individuele Shoqers onderaan.

Nog een paar andere hoogtepunten:

-Terwijl Arlos aan zijn telefoongesprekje aan het voeren was, zegt een langslopende man tegen hem: “Jouw opdracht is ijsberen, en telefoneren!”

-Dabbeloow Marloes die niet alleen doet alsof ze aan het smsen is, maar mij verrast met een opbeurend ”Jooh Dries, ik vermaak me!”

-Terwijl wij aan het nabespreken waren kwamen wij tot de ontdekking dat 3 verdiepingen hoger het Poolse foto-echtpaar naar ons aan het zwaaien was! We besloten een sprintje naar boven te trekken zodat ze nog één laatste (groeps)foto konden maken. Vooruit, dat wilden ze ook nog wel doen!

Groepsfoto, gemaakt door een van onze slachtoffers.

Boven, van links naar rechts: Mii, Phasy, Floortje, Dabbeloow Marloes, Eilathan, AltijdAndries, Nelis
Onder: Bambi, Arlos, Juudt, Bothof, Eland
Liggend: Be Right Bart

Veel meer is er nu niet te vertellen door mij, geniet hieronder van een kleine selectie van de in totaal 300 foto’s, en een aantal persoonlijke ervaringen van Shoqers.

Banana a la Eland

Dabbeloow Marloes heeft wat uit te leggen

Juudt sukkelt in slaap

“Nee, die eet gewoon thuis, geloof ik!”

“Nee, die eet gewoon thuis, geloof ik!”

“Nee, die eet gewoon thuis geloof ik!’

“Nee, die eet gewoon thuis, geloof ik!” , en Floortje in mid-hoestbui

Phasy in stealth-modus

Verbaasde blik: je vriendin stikt en jij eet rustig je banaan op?

Floortje raapt haar geld bij elkaar

Nelis druk aan het koppensnellen

Dabbeloow Marloes en Arlos in actie

Ook in een sandaal kan een steentje zitten…

Bambi vindt het zonde om het te laten liggen

Dit is natuurlijk maar een selectie van de foto’s: voor de volledige set (300+ foto’s) klik hier. Alle foto’s door Eilathan.

En natuurlijk zijn er tijdens de Shoq een aantal foto’s gemaakt door het Onwetende Publiek! Hieronder staan ze, in volgorde van opkomst, op een rijtje. Sommige van de Shoqers wilden graag ook hun ervaringen met jullie delen, dus hier zijn ook hun persoonlijke verslagjes!

AltijdAndries

Be Right Bart

Bambi

Voor mij was dit de allereerste Shoq, dus ik was heel blij dat een vriend van me ook mee deed (Arlos). We waren allebei hartstikke nerveus omdat we niet echt goed wisten wat we moesten doen, en we waren ook veel te vroeg op de verzamelplek.
Om 3 uur was gelukkig iedereen er. Rond half 4 was de briefing, en om 4 uur mochten we dan eindelijk beginnen!

Ik moest beginnen met mijn eerste actie op de 6de minuut. Dat was nog niet zo heel erg; een beetje “Hee Peter” roepen…
Maar mijn tweede actie was een banaan eten, en als ik iets niet lust dan zijn het dus wel bananen!
Ach dat heb ik gelukkig overleefd, dus niks aan de hand.

Eigenlijk verliep heel de Shoq erg goed en heb ik veel leuke reacties gehoord zoals:

(twee mannen): Als er nou nog 1 persoon ‘Hee Peter’ gaat roepen, gooi ik m over het balkon! (Ik was de volgende…)

(een vrouw die al 3 mensen muntjes had zien laten vallen): Waarom laat iedereen z’n muntjes toch vallen?
(een andere vrouw): Het zal wel aan het weer liggen denk ik.

(Een man vroeg aan mij toen ik met mijn hoestbui bezig was): Gaat het met je, moet je niet wat water van je vriend?
(Arlos, die vriend): Ach ze overleefd het wel, hier heb je water..
(Waarna die man heel raar antwoorde toen Arlos weg liep): Jullie hebben wel een hele rare relatie.

(Een vrouw tegen haar man na mijn telefoongesprek over muggen): Goh, echt iedereen heeft last van muggen…

Later moest ik dus opstaan en weglopen en mijn stoel omgooien. Ik ben tegen wel 5 stoelen aangelopen, maar ik kreeg er geen een om! Heb nu overigens wel een dikke en blauwe knie..

Verder heb ik deze Shoq als een geweldige ervaring ervaren, de reacties en gezichten van mensen waren prachtig!
Ik kijk nu al uit naar de volgende!

Groetjes, Bambi.

Nelis

Om 14:58 was ik in Eindhoven aangekomen met de trein. Na het perron af te zijn gelopen, restte mij de keuze om links of rechts te gaan. Ik koos precies de goede kant, en sloot mij zo aan bij de rest van de groep. Even wat geinen op het station zelf, en dan naar Piazza, het winkelcentrum aldaar. Er werd even rondgekeken, om daarna onder in het winkelcentrum de briefing te krijgen. Even lol over waarom we daar verzameld waren, en toen de uitleg over de Shoq. Uiteindelijk gaan we, afzonderlijk van elkaar of in een klein groepje, helemaal naar boven, naar La Place. Ik koop wat te drinken, en ga aan een verlaten tafeltje zitten, met uitzicht op de ‘afgrond’. Na tien minuten zie ik uit mijn ooghoek Andries naar de rand lopen, en keihard “Heey Peter!” roepen. Het was officieel begonnen. Na een paar keer te hebben gehoord dat anderen Peter riepen, zonder uitwerking, heb ik mijzelf er ook aan gewaagd, en ben aan de routine begonnen. Na een tijdje begonnen de mensen enig argwaan te krijgen over wat er allemaal om hun heen gebeurde, maar niemand gaf uitleg, wat alleen de chaos liet toenemen, en zo ons plezier. Na onze verschillende handelingen was het mijn beurt om op te staan, maar de stoel die ik om moest gooien bleef rechtop. Geen nood, zo’n probleem was het niet, terwijl ik wegliep, naar beneden. Missie geslaagd.

Eland

Dabbeloow Marloes

Onder het genot van een broodje geitenkaas en een ijsthee zie ik anderen al shoqen. Ikzelf hoef pas over tien minuten naar de reling te lopen en met “Hee Peter” een zogenaamde vriend te begroeten. Tien minuten later krijg ik nog respons van beneden ook.
Aangezien ik als negende aan de beurt was, merkte ik goed dat mensen het door begonnen te krijgen. Op de vraag hoe laat het is, krijg ik als antwoord: “Te laat”. En bij mijn fotomoment hoef ik mijn vraag niet eens af te maken. Wel zijn verschillende mensen erg benieuwd waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. “zijn jullie van ene organisatie of theatergroep?” handig worden de vragen ontweken of gewoon genegeerd. Mensen komen er vanzelf wel achter, en that will shoq their socks off!

Arlos

We hadden afgesproken om 15.00 op het centraal station voor de pasfoto hokjes. Even kennis maken en een geintje bij de hokjes zelf en we konden van start, op weg naar de piazza. Als ‘doelwit’ was namelijk het terras van la place in de piazza gekozen. na een korte voorbespreking gingen we aan de slag. Om de 2 minuten zouden we een bepaalde handeling verrichten op het terras, als een soort canon. Andries begon al eerste. Hij ging over de railing hangen en riep goed hard: ‘HEE PETER’ en zwaaide, en zo iedere 2 min iemand anders. Dat viel goed op!
Ik was samen met Laura naar de Shoq gegaan en we speelden een stelletje. Zij was eerst gaan zitten omdat zij in het rijtje eerder aan de beurt was en ik kwam er om 16.18 bij zitten voor mijn ‘HEE PETER’ roep actie. Aangezien ik de laatste in het rijtje was begonnen mensen het aardig in de gaten te krijgen wat er aan de hand was. Reacties als ‘alweer?’ en ‘dat is al de zoveelste die Peter roept’ hoorde ik achter en langs me. Rustig terug lopen naar het tafeltje en 2 minuten later actie nr 2: een banaan eten. Niet echt een opvallende actie, dus 2 min later actie nr 3: opstaan en de krant halen, en 2 minuten actie nr 4 later de krant lezen. Lekker flapperen alsof hij verkeerd zit en 2 minuten later actie nr 5: lekker in slaap dommelen. Na 2 minuten gedommeld te hebben en een mevrouw langs mij horen zeggen dat het wel een beetje een dut middag was (de shoqster langs mij was ook net in slaap gedommeld in de 2 min voor mij) was het tijd voor actie 6. Ik stond op en liep naar de meneer toe waar de shoqster voor mij ook heen was gelopen om de tijd te vragen. maar ik kreeg geen antwoord! “Jullie krijgen opdrachten via sms is het niet?” ik weer “Nee hoor meneer, mijn beeldscherm is kapot en ik wil alleen even de tijd weten!” Meneer: “jaja, het is echt te laat hoor! het is half 5!” (echt niet, 2 voor half 5!) ik “dankuwel.” En liep terug naar mijn plaats. Die meneer had aardig door wat er aan de hand was. Zeker toen ik daarna opstond om als 10e mijn muntjes te laten vallen (actie nr 7) en op te rapen, heel lief 2 kinderen die mee hielpen. En weer terug naar mijn plek om daar in een hoestbui van 2 minuten uit te barsten, en tja je bent laatste of je bent het niet, dus ik heb er een flinke van gemaakt. Tot aan de andere kant van het terras zaten mensen me aan te kijken. Zeker toen mijn ‘vriendin’ laura weg moest lopen voor haar actie om een foto van zichzelf te laten maken… Na in 2 minuten me een schorre keel te hebben gehoest kwam actie 9, een telefoongesprekje. Deze viel niet zo op en dus snel door naar actie 10: steentje uit je schoen halen. Lekker rammen op de leuning en flink zoeken naar dat steentje tot een meneer langs mij lachend zei: “ik denk dat alles er wel uit is”. Tja daar had hij wel gelijk in! Dus ik mijn schoen toch maar weer aan en door naar de volgende actie, naar het toilet en terug. Daarna een smsje sturen (lekker subtiel) en daarna trommelen op de tafel. Weet je wat? Ik maak er gewoon een mooi concert van! En maar wachten op een reactie! En jaar hoor een serveerster die langs kwam kon het niet laten om op te merken: ‘Je hebt er wel zin in he!’ hehe, jazeker! Daarna als een na laatste door naar het vaste stelletje waaraan we vroegen of ze een foto van me wilde maken (houd ze de camera op z’n kop!) en weer terug naar je plek om je stoel om te knikkeren en weg te lopen. Maar dat viel tegen! Die dingen waren zwaar, tikje nope? Stoten? Hij wiebelde een beetje maar meer niet. Dan maar boos om schoppen en dat hielp goed! Jump er over heen en weglopen, of… Naja toch maar recht zetten want de bediening zit me wel heel raar aan te kijk! En daarna ‘boos’ weglopen. Een mooi einde.
Naderhand hebben we nog even wat na gekletst en even een terrasje gepakt en daarna door naar huis. Een geslaagde actie en een heerlijk vermakelijke dag!

Eilathan (fotografie)

Het mooie van mijn taak was natuurlijk de verbaasde en zelfs boze blikken naar mij. Sommigen vroegen wat er aan de hand was. Dan moest ik maar iets bedenken als ‘Oh, ik was hier heel toevallig met mijn camera.’ Twee vrouwen werden boos en wilden mijn foto’s bekijken om te zien of ze er tussen stonden. Ik zei van niet, maar natuurlijk stonden ze er wel tussen… Ontken nooit de kracht van ontkenning! Het mooiste was wel dat twee Polen de grap enigszins doorhadden. Later renden we ze nog achterna met de vraag of ze een foto van de Shoqers wilden maken. Veel foto’s, veel leuke reacties. Ik vond het in ieder geval een prima Shoq!

Shoq: SUCCES!

Overig:

De volledige fotoset van Eilathan (297 foto’s)

Meedoen met onze acties? Schrijf je hier in!

]]> http://www.shoqs.nl/canon/feed/ 13 http://www.shoqs.nl/shoq-2-ikea/ http://www.shoqs.nl/shoq-2-ikea/#comments Wed, 06 Aug 2008 21:06:52 +0000 AltijdAndries http://www.shoqs.nl/?p=49 De IKEA. Een winkel gevuld met Gezelligheid en Vrolijkheid. Een winkel bekend om haar “doe-alsof-je-thuis-bent”-cultuur. Even neerploffen op een bank? Geen probleem. Languit liggen op een tweepersoonsbed? Geen probleem. Met 40 Shoqers bezit nemen van de hele afdeling woonkamers?

Probleem.

Check de video hieronder; het volledige verslag, de foto’s en meer zijn slechts één klik van je vandaan…

Ps: We zijn ons ervan bewust dat in het filmpje “Shøq 3: IKEA” vermeld wordt. Foutje!

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Video: Phasy, Jasper, AltijdAndries
Montage: Phasy
Fotografie: HyperX

Op zaterdag 5 april kwamen 40 fanatieke Shoqers uit Nederland en België naar Amsterdam voor Shoq 2. Niemand wist het plan nog, dus respect voor de mensen die ondanks dat gekomen waren!

Op de briefing werd het plan verteld: we gaan in twee groepen naar IKEA en “infiltreren” in de afdeling Woonkamers. Eenmaal binnen valt iedereen, uitgespreid over een periode van 5 minuten, in slaap. Daar zou iedereen ongeveer een half uur blijven liggen, tot ik het eindsignaal zou geven door “Het is een nacht” van Guus Meeuwis te zingen. De groep werd verdeeld op basis van geboortemaand: iedereen die jarig is in januari, februari of maart zou in slaap vallen in de kant-en-klare woonkamers en de rest kon gaan liggen op de losse banken.

Na de laatste tips en tricks (wisten jullie dat je in het IKEA-restaurant voor €1 een hotdog en wat te drinken hebt?) vertrokken we naar IKEA.

De 1e groep vertrekt

Overal liepen Shoqers rond, nonchalant vazen oppakkend, prijskaartjes bekijkend en verwachtingsvolle blikken uitwisselend… Maar vooral bezig met het uitzoeken en claimen van de beste banken. Vanaf het startmoment kropen Shoqers knus tegen elkaar op bedbanken, gooiden jassen over zich heen op stoelen en zakten onderuit op de sofa’s. Langzaam gingen de oogjes dicht en de snaveltjes toe…

Natuurlijk bleef dit niet onopgemerkt; het was erg druk in de IKEA en omdat we direct na de ingang lagen was het allereerste wat de klanten zagen een hal vol slapende mensen…

Knåckebröd woonkamer; incl. sofa, bijzettafel en 3 Shoqers

De algemene reactie onder het publiek was “het zal wel promotie voor IKEA zijn”. Op zich niet onverwacht; IKEA heeft net een hele meubel-test campagne opgezet en op meerdere plaatsen in de winkel stonden massale installaties over bedden te rollen en op bureaustoelen te duwen, dus waarom geen 40 live-testers? En waarom zou je niet even meedoen? Van onze fotograaf Gerben:

“Terwijl ik sta te schieten hoor ik achter me gegiechel en gaat een man bij wijze van persiflage uitgebreid op de bank liggen, en hij mompelt (niet doorhebbende dat ik fotos sta te maken) ‘Goh, nou zou je een foto moeten nemen’ tegen z’n vrouw, waarop ik me omdraai en een foto van de quasi verbaasde man neem.”

Een spontane Shoqer

Het IKEA-personeel was over het algemeen wat minder blij… In groepjes stonden ze te bespreken wat ze eraan konden doen, namelijk: niks. Voor de zekerheid werd de beveiliging de vloer op geroepen, maar daar bleef het bij. Totdat… Ze doorhadden dat ik niet alleen geïnteresseerde vragen aan ze stelde, maar ze ook aan het filmen was vanuit mijn verborgen-cameratas! Ik werd naar een groepje van twee medewerkers en een Grote Boze beveiliger geroepen.

Medewerker 2: Hallo. Zeg eens, weet jij iets van deze hele situatie?
Ik: Oh,nee, ik hoopte juist dat u me meer zou kunnen vertellen. Ik kwam alleen hierheen voor een kussensloop, weet u waar die liggen?
Medewerker 2: Wat heb je dan in die tas zitten, jongeman? Haal alles ereens uit?
Ik: Uh, een trainingsbroek, mijn camera…
Medewerker 1: Ah, een camera. En wat moet je daarmee?
Ik: Ja, die gekke mensen filmen natuurlijk! Zoiets zie je ook niet dagelijks.
Medewerker 2: Nou, laat maar even zien wat je gefilmd hebt dan.
Ik: (wanhopig op zoek naar het juiste knopje) Euhm, deze camera is niet van mij? Oe, hij is van een vriend, daarom kwam ik naar Amsterdam, om deze terug te brengen! Maar ik kwam eerst even langs IKEA om een kussensloop te kopen!
Beveilger: Je bent aan het bullshitten he? Of niet dan?
Ik: Nee hoor!
Beveiliger: Waarom heb je dan een microfoon opgespeld?
Ik: Euhm… Die, euh… Zat ook bij de camera? En ik dacht, als ik hem toch heb dan kan ik em net zo goed gebruiken!
Beveiliger loopt een stukje verder weg en pakt zijn telefoon
Beveiliger (in telefoon): Politie Amsterdam? (…) van IKEA Amsterdam.
Medewerker 2: Jaja, en hierna zet je dit allemaal natuurlijk op die site die op de zijkant van je tas staat. Waar is dat van?
Ik: Dat is gewoon de site van Radboud Universiteit Nijmegen, en ik zie er toch niet uit alsof ik naar de universiteit ga, toch?
Medewerker 2: En met hoeveel man zijn jullie dan?
Ik: Euhm, gewoon een kwestie van tellen, een stuk of 40-50 man schat ik.
Medewerker 2: Maar doen jullie vaker van dit soort acties dan?
Ik: Dit zal de eerste zijn… In IKEA.
Medewerker 2 voegt zich bij beveiliger
Medewerker 1: Luister, het is best een toffe actie hoor, maar we moeten gewoon weten of je erbij hoort of niet.
Ik: Ja, euh, maar ik ga even verder zoeken naar een kussensloop.
Medewerker 1: Is goed!

Na dit incident leek het me beter om de Shoq te beëindigen, zeker aangezien we er al 25 minuten lagen. Ik maakte mijn rondje door de IKEA, ondertussen “Het is een nacht” van Guus Meeuwis zingend. Na 10 minuten was iedereen “wakker” en opgestaan, en ook de cameramensen gingen er vandoor. Maar bij de ingang/uitgang stond het groepje IKEA-medewerkers die mij eerder hadden aangesproken… Omlopen dus; via het zelfbedieningsmagazijn en langs de kassa’s tot we de zoete lucht van vrijheid proefden weer buiten stonden.

Toen de hele groep weer bij het verzamelpunt stond kwamen alle ervaringen naar boven. Mensen waren verrast, verbaasd, vermaakt en bovenal: ge-Shoqt.

Verder spreken de foto’s voor zich, geniet ervan!

Leuke dromen?

Shoq: Succes!

OVERIG

HyperX’s volledige Flickr-set

Meedoen met onze acties? Schrijf je hier in!

Het Shoqs-forum

Was je erbij en wil je je ervaringen delen? Laat een bericht achter in de reacties!

]]> http://www.shoqs.nl/shoq-2-ikea/feed/ 8 http://www.shoqs.nl/freeze-utrecht-centraal-de-eindbalans/ http://www.shoqs.nl/freeze-utrecht-centraal-de-eindbalans/#comments Mon, 03 Mar 2008 21:51:29 +0000 AltijdAndries http://www.shoqs.nl/site/?p=13 Op 27 februari 2008 kwamen ongeveer 275 Shoqers bij elkaar voor een historisch moment: de allereerste Shoq! Het plan was als volgt: met zoveel mogelijk Shoqers op hetzelfde moment bevriezen, vijf minuten bevroren blijven en weer doorgaan. Check de video, en lees daarna de verslagen van mij, Gloomy en Phasy. Er staat onderaan trouwens ook nog een grappig bonusfilmpje…

(Youtube, lagere kwaliteit)

AltijdAndries

Het begon allemaal als een geinig plannetje. “Ik wil best een en ander doen qua organisatie in dit gebeuren”, laat ik weten op onze groep op IE Global. En daar sta ik dan, minder dan een maand later, voor bijna 300 man en een klein legertje media. Wat is er gebeurd? Waarom zat ik er zo naast met mijn eerste schatting van misschien 60 man opkomst? Natuurlijk hadden we vantevoren wel door dat het goed liep, het liep storm op de site en de aanmeldingen stroomden binnen, maar DIT hadden we vantevoren nooit kunnen verzinnen…

We verzamelden om 17:00 bij het Beatrixtheater voor de laastse instructies. De groep was diverser dan we verwacht hadden, van jong tot oud; iedereen was er. Na de uitleg, een paar tips en het gelijkzetten van de horloges vertrokken we naar de stationshal van Nederland’s drukste treinstation: Utrecht Centraal. We hadden voor deze plek gekozen omdat iedereen er altijd zo gehaast doorheen banjert dat het wel op MOEST vallen als er een flinke groep bevroor. De spanning was te voelbaar, iedereen had er zin in!

Ineens komt een man in een lange jas op mij af.

Man: “Jij ben Andries?”
Ik: “Euh, ja?”
Man: “[...] van de spoorwegpolitie.”
Mijn hersenpan: “Shiiit….”
Man: “Jij hebt dit allemaal georganiseerd?”
Ik: “Euh… Min of meer…”
Man: “Gaat dit goedkomen?”
Ik: “Nou ik heb iedereen gezegd dat ze ervoor moeten zorgen dat ze geen overlast veroorzaken, nergens voor de roltrappen gaan staan enzo”
Man: “Hmm. En voor de volledigheid, wat is je hele naam?”
Ik: “Nou, ehm… *doet alsof hij het overweegt te zeggen* Gewoon Andries is wel goed genoeg denk ik, ik weet verder niet wat u met mijn achternaam moet.”
Man: “O, ja, nee, snap ik, geen probleem! [Jaja...] Gewoon voor de volledigheid. Maarre… Leuke actie!”

Man draait om en loopt weg.

Nog een paar seconden, iedereen maakte zich klaar voor de freeze. Mensen pakten hun tas, iets te eten, namen hun pose in. Ik bracht mijn broodje naar mijn mond, en FREEZE! Binnen een paar tellen verstomde de hal, niet alleen omdat 275 mensen ineens stil waren maar ook omdat het “publiek” doorhad dat er iets vreemds aan de hand was. Mensen keken hun ogen uit, wisten niet wat ze ervan moesten denken. Ik heb een paar foto’s van onze fotograaf Marco achter elkaar gezet in een aantal animaties, daarin is het effect mooi te zien.

Een paar reacties van publiek:

‘Gangster’ 1: “Ja ik vind het raar man, ik snap er niks van!”
‘Gangster’ 2: “Hogere machten! Hogere machten!”

Vrouw: “Misschien is er iemand overleden, dan gaan ze een minuut stilstaan?”

Shoqer: “Ja ik stond met mijn Ipod op mijn hoofd, zo’n beetje te staan, en toen kwam er ineens iemand langs zo van “Hé, waarom staan jullie nou stil, ik zal eens even een ander muziekje voor je opzetten”, en toen ging hij een beetje aan mijn knopjes zitten”

Ik vond het leuk om te zien wat voor een pose iedereen aannam, het waren mooi verschillende standen. Ik had vantevoren gezegd dat het iets moest zijn “wat je zou kunnen doen in een station”, en dat was ook goed gelukt. Van handje-klap tot kipnuggets eten, van een sigaret opsteken tot een stuk fruit schillen; er was vanalles te zien. Wat mij ook opviel was hoe goed iedereen bevroren bleef staan (ondanks aanvallen van NOS-reporter Jildou).

Vooral rond het meetingpoint stond het afgeladen vol

De vijf minuten gingen sneller om dan ik verwacht had, het was makkelijk vol te houden en ik kreeg geen kramp (ironisch genoeg kreeg ik eerder die middag wel kramp; vlak voordat de briefing begon). Het kwam denk ik omdat er genoeg te zien en te horen viel, zelfs met een beperkt blikveld.

Eindelijk kon ik een hap nemen van mijn broodje bapao, en het was geweldig om het enthousiasme van de mensen te horen. Gelijk werd ik van alle kanten aangevallen door media. (Trouwens, de gigantische media-aandacht heeft mij totaal overrompeld, we hebben vanuit Shoqs NIEMAND getipt. En of ik het nou leuk vond of niet, volgende keren zal er wat mij betreft geen media zijn. We zullen alleen Shoqers mailen die op onze Shoqer-lijst staan (al ongeveer 700!), zorg dat één van hen bent!) Ik beantwoorde een paar vragen en probeerde toen onderhand toch wel naar het verzamelpunt te gaan. “Nog één vraag:”, vooruit dan maar.

Toen ik eindelijk naar beneden liep was de reactie van de deelnemers geweldig! Ik voelde me net de presentator van een spelprogramma of iets dergelijks die de showtrap afdaalt, echt leuk! Het was fijn om te zien dat iets waar je hard voor werkt goed verloopt.

Een dankwoord en nog meer pers later was het eindelijk klaar: tijd om iets te gaan eten en Utrecht in te gaan! Al met al vond ik het een heel geslaagde actie, ik hoop dat de volgenden net zo soepel verlopen! Alle Shoqers die mee hebben gedaan, en natuurlijk mijn mede-organisatoren Gloomy en Phasy; super, bedankt!

Maargoed, dit was mijn verslag van de allereerste Shoq: lees verder voor de verslagen van de twee medeorganisatoren Phasy en Gloomy en natuurlijk het bonusmateriaal aan het einde… Was je erbij en wil je je ervaringen met ons delen? Zet je eigen verslag in de reacties!

Gloomy

Om 10 over half 4 komt de intercity uit Gouda in Utrecht CS aan. Ik ben op weg naar de eerste ontmoeting met Andries en Floris, voor onze eerste shoqs actie; de freeze. We zijn veel te vroeg, maar het is nooit te vroeg om naar de Burger King te gaan voor een whopper-menu…

Om 10 over half 5 lopen Roel, Hasco en ik naar het beatrixtheater. Het is nog vrij rustig, er staan al wel een aantal journalisten en Floris is druk bezig met zijn voorbereidingen voor het filmen. Om stipt 5 uur begint de briefing. Na heel veel euhms een uuhhhs, weet iedereen precies wat en wanneer we wat gaan doen. We lopen met zijn allen naar de hal toe en opeens is het een stuk stiller, en staat iedereen stil. Je ziet wat cameramensen door de grote groep stilstaande mensen rondscharrelen op zoek naar wat mooie shots en je hoort veel verbaasde reacties. Zo was er een man die voorbij kwam lopen met zijn telefoon terwijl hij zei “very very strange. Everybody just froze!”. Niemand behalve de cameramensen en deelnemers wist wat er aan de hand was. Zo was er iemand die van verbazing haar tas liet vallen en kwam er een man op mijzelf afgelopen die me eerst raar aan stond te staren van ongeveer 20 centimeter van mijn gezicht af om vervolgens aan de jongen naast me te vragen wat er precies aan de hand was. En ja, daarnaast had je natuurlijk ook nog die vervelende Jildou van de NOS die iedereen omver probeerde te douwen en zo eigenlijk de actie voor een paar mensen verpestte. Erg leuk hoor…

Na 5 minuten kwam de hele groep weer tot leven en 10 seconden daarna volgde er een enorm gejuich. Onze eerste Shoq was een succes. Op naar de volgende!

Agent Phasy

Voor mij begon Shoqs toen ik van een vriend het filmpje van de freeze in New York Central Station toegestuurd kreeg. Ik raakte geïnteresseerd en ben wat rond gaan kijken. Toen ik las dat er een Global site was kwam het idee voor het eerst in me op om iets dergelijks in Nederland ook te gaan doen. Er bestond al een Nederlandse groep, opgericht door Andries, waar ik me bij kon aansluiten. Het resultaat heb je al gezien, op de 27e stonden we met ongeveer 300 man vijf minuten stil.

De hoeveelheid mensen die zijn komen opdagen, en de hoeveelheid media die er lucht van kregen en zijn komen kijken, hadden we niet durven dromen. Aan het begin hebben Andries ik en Gloomy gewed over de hoeveelheid mensen die zouden komen, ik schatte daarbij 150, en zat het dichtste bij. Op de helft dus.

Pas de dag van tevoren, toen er een ware stormloop naar het e-mail formulier was, beseften we dat we er goed naast zouden kunnen zitten met onze schattingen. Toen Andries telefoontjes begon te krijgen van diverse media die aandacht wilde besteden aan ons, dachten we echt dat het nog wel eens wat zou worden : )

Mijn taak in het geheel was het regelen van de ‘media’ van Shoqs zelf. Dus de filmpjes en foto’s. Daarbij heb ik zelf een camera op de schouder genomen om te filmen, en heb ik samen met twee anderen het beeldmateriaal geschoten. Afgelopen weekend heb ik het hele weekend lang aan de montage van het bovenstaande filmpje gewerkt, wat naar mijn mening zeker de moeite waard is geworden.

Dingen die mij opvielen:
- Een man dacht dat er een sms-bom verstuurd was.
- Een meisje dat wild haal vrienden / vriendinnen aan het opbellen was dat ze meteen naar Utrecht Centraal moesten komen, wat er nou toch aan de hand was…
- De politie vooraf die ons kort tegen hielden omdat we mogelijk de openbare orde zouden verstoren (totdat ze doorhadden dat het toch echt geen kwaad kon).
- Een man die midden tussen de mensen stond die net bevroren, verbaasd om zich heen keek, zijn camera pakte en naast de media begon mee te filmen.
- Mevrouw van de NOS die mensen probeerde ‘uit hun rol te krijgen’…
- Chef Bevriezing (Andries) die zo’n 40 keer ‘uuuhm’ zegt tijdens de briefing (zie ook het bonusmateriaal hieronder)

Shoq: Succes.

BONUSMATERIAAL

“Andries: Een groot spreker”
(Youtube, lagere kwaliteit)

OVERIGE BRONNEN

Videoreportage van NOS Headlines

Videoreportage Hart van Nederland

Videoreportage NU.nl

Videoreportage RTV Utrecht (tip!)

Audiofragment Andries live op Qmusic

Audiofragment Andries live op KinkFM

Audioreportage FunX

Audioreportage RTV Utrecht (tip!)

Foto’s PlaneetHS

Artikel in DAG (27/02)

Artikel in Metro (28/02)