De volgende Shoq staat gepland voor zaterdagmiddag 9 februari… Wat we gaan doen en waar het plaats zal vinden is voor nu nog even een Groot Geheim, maar laat je mailadres achter en ik hou je op de hoogte!

De Broekloze Metrorit 2013 in de media:
Pownews (PowNed, NED 3) – Item (Op 10:35)
Pauw & Witteman – Fragment in de Zapservice (op 22:00)
RTV N-H – Audio- en videoreportage
Vandaag de Dag (WNL, NED 1) – Item (op 15:10)
AT5  - Item
Nos op 3 – Artikel 

Artikel in Parool, 14/01/13 (klik op foto voor groot)

Artikel(tje) in Metro, 14/01/13

Foto door, u raadt het al: David Dylan

Dit jaar valt het feest op zondag 13 januari. We verzamelen om 15:30 vlak buiten treinstation Amsterdam Zuid/WTC, op het Zuidplein. (http://g.co/maps/5rb32). Daar volgt het befaamde instructiepraatje waarna we de metro richting Amsterdam CS pakken. Vervolgens doen we de stunt nogmaals, de andere kant op en rond 17:30 staan we weer op station Zuid.

Meedoen? Tof! Kom lekker die kant op, ik zie je daar. Alvast laten weten dat je er bij bent kan op dit facebook-event: http://www.facebook.com/events/413779478692715/ Deze kun je ook gebruiken om mensen uit te nodigen en vragen te stellen. Yeah!

Nu we het toch over Facebook hebben: ik wil jullie graag attenderen op onze gloedfonkelnieuwe Facebookpagina! Like ‘m hier: http://www.facebook.com/shoqsnl .

Allright, dat was het voor nu. Ik heit d’r zin an!

Groetjes en tot de 13^e,

Andries

Ps: “Maar Andries, moet ik nog iets meenemen?” – Goeie vraag. Neem in ieder geval mee: makkelijk uit te trekken schoenen en broek, je OV-chipkaart en je mooiste ondergoed. Met attributen als een kaart, boek, aktetas, vouwfiets, etc. scoor je bonuspunten! Wees creatief, zolang het maar enigszins realistisch is.

Wil je meedoen met de Broekloze Metrorit van 2013 of andere stunts? Schrijf je hier in!

Foto: Rutger Burger

Nu vandaag de eerste sneeuw gevallen is is het er hoog tijd voor: de uitnodiging voor de Broekloze Metrorit 2012! Dit jaar vindt dit spektakel plaats op zondag 8 januari. Vrijvragen met die hap!
De Broekloze Metrorit is een jaarlijkse stunt waarbij ogenschijnlijk doodnormale metroreizigers in de metro zitten… Maar dan zonder broek. Ter inspiratie: hier is de video van vorig jaar.

Meedoen? Dat kan. Kom dan op zondag 8 januari om 15:30 naar station Amsterdam Zuid/WTC. Daar net buiten, op het Zuidplein (kaart) volgt een kort instructiepraatje, waarna we rond 16:00 de metro in zullen stappen richting station CS. Gedurende de rit ontbroeken wij omstebeurt, waarna we ontbroekt aankomen op CS. Daar kleden wij ons weer fatsoenlijk aan en vervolgens doen wij deze stunt nog een keer, maar dan de andere kant op. Uiterlijk 17:30 verwacht ik dat we weer, bebroekt en al, op station Zuid staan.
Dus. Dat ongeveer.

Dingen die je wellicht mee zou kunnen nemen:
- Pen en papier
- Een broek en een paar schoenen die je in staat stellen snel om te kleden
- Je allermooiste ondergoed! Wees creatief, maar hou het netjes.
- Een OV-chipkaart
- Een tas: je kan natuurlijk geen dingen in je broekzak doen!
- Eventueel een attribuut zoals een boek, krant etc. Verzin maar iets leuks!

Laten weten dat je er bij bent en je vrienden uitnodigen kan via het facebook-event.

Verder zoek ik nog iemand die zich zou willen ontfermen over de video. Lijkt het je leuk om van dit evenement een tof filmpje te maken? Mail even terug, ik kan je vast goed gebruiken.

Ook als je vragen of opmerkingen hebt: mailen, naar shoqs@shoqs.nl .

Tot zover! Fijne feestdagen en alles, en tot de 8e.

~Andries

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Muziek: Kingtonic
Video: Jordin, Diederik, Torben
Audio: Andries
Montage: Andries
Fotografie: Femke, Rutger

Inmiddels een jaarlijkse traditie: als onderdeel van de No Pants Subway Ride van Improv Everywhere uit New York organiseert Shoqs jaarlijks een Broekloze Metrorit in Amsterdam.

Dit jaar kon er eigenlijk al niets meer fout gaan: de voorspelde middagtemperatuur was tussen de 6-8 graden en het zonnetje zou hoog aan de hemel staan. Prima. Voor zover je daar baat van hebt onder de grond, maar toch.

Ook had ik al een prachtig lied in the pocket: Frank Paats aka Kingtonic, uit mijn theatersportgroep Kâttekwaod (spam!) had aangeboden een speciaal No Pants-liedje te schrijven!

In tegenstelling tot de vorige twee jaren verzamelden we bij het WTC Amsterdam, direct buiten station Zuid. Dit omdat we dan metrolijn 51 (Amstelveen-Centraal Station) konden bezetten in plaats van de net iets rustigere lijn 54 (Gein-Isolatorweg).

Mooi zwart-wit is niet lelijk

Niet minder dan dertig man kwamen stad en land doorgereisd  om aanwezig te zijn dit jaar, hoezee! Ik was bijzonder benieuwd hoe dat uit zou gaan pakken, toch een gemiddelde basisschoolklas (tegenwoordig) aan broeklozen bij elkaar, als dat maar goed gaat…

Shoqers komen aan op lokatie

Het was geweldig om te zien dat naarmate de jaren vorderen men steeds opvallendere kleding (ondergoed is ook kleding) durft te komen. We hadden zelfs een tweetal zakenmannen in pak!

Alle Shoqers werden op basis van hun geboortemaand ingedeeld bij een van de haltes. We werkten weer met hetzelfde systeem als vorig jaar: iedereen ontbroekte zich op een bepaald punt op de route, stapte met blote benen uit, liep snel door naar de coupé erachter en stapte daar weer in. In de ene coupé was het effect dus dat er willekeurig mensen ontbroekten en uitstapten, in de andere dat er elke halte broeklozen instapten.

Iedereen heeft volle aandacht voor de briefing

Goed, zo gepiept. Shoqtime. (Bedoelde u: showtime? Ja. Ook.) In kleine groepjes vertrokken we naar het perron. Vanaf dat moment “kenden we elkaar niet”. Iedereen stond gemoedelijk alleen of per twee op de metro te wachten.

Daar was’tie. Time to shine.

We begonnen dit jaar al gelijk vanaf de eerste halte; dit betekende dat er één Shoqer op Zuid instapte, ging zitten en praktisch direct weer opstond en ontbroekte. De halte erna had hij de eervolle taak om ook als eerste broekloze de overstap te maken: alsof er niets aan de hand was ging deze vriendelijke vriend zitten met een p-p-p-pokerface waar Lady Gagy nog jaloers op zou zijn.

Hoeveel mensen zouden er via google op Shoqs.nl gaan komen met als zoekterm “Lady Gaga Broekloos”?

Nog nauwelijks bekomen van de schrik van de stripact van deze jongeman werd het Amsterdamse publiek verrast door de tweede lading ontbroekenden. Verwarring alom: aapten deze dames (!) nou die jongen van net na? Kennen ze elkaar? Is het afgesproken werk? Word ik ook geacht mijn broek uit te doen?.

Enzovoorts, enzovoorts. Bij elke halte herhaalde dit ritueel zich: nog meer mensen stonden op, ontbroekten zich en liepen recht de winterkou in.

Het allerleukste aan deze stunt vind ik persoonlijk de opbouw. Begint het nog met één verdwaalde “dorpsgek” zonder broek, het eindigt via “na-apers”, “vriendengroep” en “ontgroening” bij “MIJN GOD IK BEN DE ENIGE MET EEN BROEK AAN”. Bedenk je dat binnen een kwartier niet minder dan dertig reizigers dezelfde bizarre handeling uitvoerden!

De groep was dit jaar uitzonderlijk divers: mensen uit binnen- en buitenland (o.a. Engeland en Oostenrijk), geslacht (o.a. man en vrouw) en leeftijd waren op komen draven. Dit maakte alles natuurlijk extra verwarrend. Hoe kwam zo’n bonte groep op het idee om te ontbroeken in de metro?

Zoals gezegd hadden we ook twee zakenmannen in ons midden. Deze leken net uit een bespreking te komen: namen van fictieve werknemers en dochterondernemingen vlogen je om de oren. En hun broeken. Die ook.

Hoe heette die interim-manager van HR ook alweer?
-Bill. *padum, ching*

Hoogtepunt dit jaar was met stip onze overstap op Centraal Station: het perron stond bezaaid met broekloze reizigers, wat natuurlijk niet onopgemerkt bleef!

Na een tijdje rondgehangen te hebben op het Centraal Station “bebroekten” wij ons weer en maakten ons op voor de terugweg, waar wij deze stunt nogmaals zouden opvoeren.

Op het moment dat de deuren dicht gingen kwam er een man met een fiets aangelopen. Vriendelijk als ik ben hield ik de deur open zodat hij nog naar binnen kon. Hij bedankte me hartelijk en ik knoopte een gesprekje met hem aan… Uitstekend.

Zijn reactie liet dan ook niet op zich wachten toen de eerste Shoqers in actie kwamen. Zijn theorieën varieerden van “onderweg naar het zwembad” tot “leerlingen van de filmacademie”. Ik haakte uiteraard netjes in! Shoqers stapten uit; hij zei “Leuke onderbroek”, ik zei “Vat geen kou, he!”:  het was bijzonder gezellig.

Fijn saampjes Shoqers toelachen

Het was geweldig om mee te spelen met die man, wetende dat ik het zelf georganiseerd had:

Hij: Die gaan zwemmen.
Ik: Haha, dat kan! Ik had zelf de zomer gekozen, denk ik.
—–

Hij: Je maakt wat mee zo.
Ik: Ja, nog nooit gezien zoiets!
—-
Hij: Nee, die zeggen niets.
Ik: Hmm. Goed geïnstrueerd waarschijnlijk!

Ik kon niet wachten op het moment dat ik aan de beurt zou zijn om te ontbroeken, maar helaas kwam het nooit zover…

Op station Wibautstraat stapten enkele Shoqers ontbroekt uit en liepen naar achteren. De deuren gingen weer dicht, maar de metro vertrok niet. Ik keek uit het raampje om te zien wat er aan de hand was en zag twee politieagenten over het perron rennen…

Snel opende ik de deuren, wurmde me naar buiten en rende ook naar achteren. Ik was net op tijd. “Mevrouw, u mag even uitstappen.” Shoqers Bianca en Ellen werden, broekloos, uit de metro geplukt. “Ik loop even met u mee”, zei ik. Geen respons. Dit waren heule strenges. Daar stonden we dan, twee grote, norse politieagenten, twee dames in ondergoed en ik. Eén van de agenten gebaarde naar de machinist dat hij kon vertrekken, en zo geschiedde. Met lede ogen zag ik mijn volledige project van mij vandaan denderen. Maar ik had meer aan mijn hoofd. Twee van mijn Shoqers, gesnapt door de politie wegens broekloos rijden!

Ellen en Bianca in betere tijden *snif snif*

Agent 1 was te druk bezig met Heel Erg Streng Kijken, dus Agent 2 nam het woord. “Als de deuren dichtgaan, dan trekken wij ze niet meer open.”

What? Dát was het probleem? Ik moest mijn best doen om niet in lachen uit te barsten…

Gelaten lieten de twee dames de donderpreek over zich heenkomen. Volgens hen deed een meneer (ik zal geen namen noemen [cameraman Diederik!]) zijn voet tussen de deur, waarna het knopje actief werd en zij op de gebruikelijke manier instapten. Gelukkig had de politie geen toegang tot de videobeelden van dit incident!

Na nog wat visualisaties van ongelukken (“Als de trein wegrijdt met jouw vingers tussen de deur dan kom je er een stuk minder leuk uit”) en dreigementen over geldboetes (ik denk dat ze op de politieacademie les krijgen in intimiderend de term “Honderdtachtig euro” zeggen) was het wel welletjes geweest. Ik wilde terug naar de rest van de Shoqers.

Er kwam een metro het station binnendenderen, en ik onderbrak Agent 2.

Ik: Gaat deze ook naar Zuid?
Agent 2: Ja.
Ik: Dan stappen we hier even in. Dank u wel!

En weg waren we.

Eenmaal in de metro (die overigens heulemaal niet naar Zuid ging, stomme agent!) voelde ik mij niet op mijn gemak. Er klopte iets niet. Oh! Ik had nog een broek aan! Hupsakee, daar ging ‘ie.

Met een kleine omzwerving kwam deze mini-Shoq van drie man toch nog aan op station Zuid. Daar werden we als ware helden onthaald: we hadden het gered! Cameraman Torben had de groep netjes opgevangen.

“Het was een groot succes!” *gejuich alom*
“En het mooiste is… Andries is opgepakt door de politie!” *harder gejuich*

Eind goed, al goed. Met zijn allen voedsel en koffie halen in de Burger King, en napraten over ieders belevenissen. Alle Shoqers hadden een geweldige tijd gehad en heel hard gelachen om alle reacties, en ook bij Ellen en Bianca verscheen een glimlach op het gelaat.

Eind goed, al goed. Volgend jaar weer!

Boek: “Looking good – a guide for men”

Beste shirt ooit. Boek: “Pure Waanzin”

Matchende kousen

Shoq: SUCCES!

Overig

Meedoen aan volgende stunts van Shoqs? Schrijf je hier in!

Volledige fotoset Rutger Burger (147 foto’s)

Volledige fotoset Femke Witteveen (109 foto’s)

Eerdere edities Broekloze Metrorit: 2009 | 2010

Het is al bijna zo ver: de Broekloze Metrorit 2011! (Kijk ook zeker naar de filmpjes van de edities van 2009 en 2010 als een van de volgende gedachten door je hoofd spoken: “Wat is de Broekloze Metrorit?”, “Ha, die filmpjes waren hilarisch” of “Goh, als ik het me goed herinner was Andries supersexy in zijn onderbroek en zijn Efteling-muts”).

Ik had jullie nog wat details beloofd, dus without further ado…

Alle deelnemers aan de Broekloze Metrorit zijn op zondag 9 januari om 15:30 van harte welkom in Amsterdam. In tegenstelling tot de vorige twee edities zal de Broekloze Metrorit 2011 plaatsvinden te metrolijn 51, van Amsterdam Zuid naar het Centraal Station. We verzamelen dus ook net buiten metrostation Amsterdam Zuid: op het Zuidplein (klik hier voor een kaart).

Daar zullen we met zijn alleen nog efkes een en ander doorspreken, waarna we in de metro infiltreren. Dan zullen wij tweemaal deze stunt uitvoeren: eenmaal vanaf Zuid naar Centraal Station en eenmaal andersom.

Om 17:30 hebben we Amsterdam weer een stukje gelukkiger gemaakt, en zijn we dus klaar!

Dingen die je wellicht mee zou kunnen nemen:
-Pen en papier
-Een broek en een paar schoenen die je in staat stellen snel om te kleden
-Je allermooiste ondergoed! Wees creatief, maar hou het netjes.
-Een OV-chipkaart! Vergeet er ook niet wat saldo op te zetten.
-Een tas: je kan natuurlijk geen dingen in je broekzak doen!

-Eventueel een attribuut zoals een boek, krant etc. Verzin maar iets leuks!

Samengevat:

WIE: Shoqers die niet bang zijn voor kou (ook al is het in de metro zelf gewoon behaaglijk warm!)
WAT: De Broekloze Metrorit 2011
WAAR: Metrolijn 51, Amsterdam. Verzamelen te Zuidplein (kaart)
WANNEER: Zondag 9 januari, 15:30-17:30
WAAROM: Omdat het kan. Daarom.

Zorg dat je er bij bent! Kun je later tegen je kleinkinderen zeggen, ben je de coolste oma-danwel-opa ter wereld.

Laat ook zeker even weten of je er bij gaat zijn op de Facebook-pagina van de Broekloze Metrorit ’11!

En mochten jullie vragen hebben; gooi maar op de mail naar shoqs@shoqs.nl .

Tot de 9^e!

Update: de details voor de No Pants Subway Ride 2011 staan HIER

New York is eigenlijk net te ver reizen om mee te doen met de No Pants Subway Ride van Improv Everywhere… Nederland heeft gelukkig -net als de vorige twee jaren- zijn eigen Broekloze Metrorit!

Pak uw aller agenda’s en schrijft u maar: zondag 9 januari zetten wij de metro van Amsterdam volledig op stelten. We zullen verzamelen om 15:30 en we zitten uiterlijk om 17:30 achter een mok warme chocolademelk.

Meer informatie volgt via de site en de mailinglijst, stay tuned!

Alvast laten weten dat je er bij bent? Prima! Facebook-event is hier te vinden.

De Broekloze Metroritten van 2009 en 2010:

Check de video hieronder en vergeet vooral niet door te klikken naar het uitgebreide fotoverslag…

Klik hier om het volledige verslag te lezen

Aantal Shoqers: 60
Video: Richard, Reinout, Wannes, Max, Bas, Daan
Montage: Andries
Fotografie: Nathalie, Niels

Een tijdje terug raakte ik in gesprek met een aantal mensen van de gemeente Culemborg. Ze waren groot fan van de Shoqs tot nu toe en het leek hen super om Culemborg, geheel toevallig ook mijn woonplaats, een dosis positiviteit toe te brengen. Vergunningen, materialen, toegang tot het stadhuis, ontheffingen, connecties binnen de gemeenteraad: ik hoefde maar te roepen en ze konden me helpen.

Ik loop al jaren met het idee om een belachelijk, niet-bestaand sportevenement zo professioneel mogelijk op te zetten. Dit was mijn kans. Het Open Nederlands Kampioenschap Stoelendans was geboren!

Plaats van handeling: De Markt, Culemborg

Zelfs met zo’n mooie hefboom als de medewerking van de gemeente was het een absolute monsterklus om dit te organiseren. De weken voorafgaande aan het NK was ik als een gek bezig met mailen, bellen, rondreizen en sjouwen om alle deelnemers, attributen, vergunningen en voorzieningen bij elkaar te rapen. Tot de dag van 12 juni aanbrak.

’s Ochtends vroeg begon de dag met het ophalen van een berg spullen in Rotterdam. Technicus Reinout had ons niet alleen een complete geluidsinstallatie beschikbaar gesteld, maar had ook een prachtige schoudercamera inclusief geluidshengel geregeld!

Reinout en Richard, “NOS Studio Sport”

Ook de stoelen moesten nog opgehaald worden. In de week van deze Shoq was de opening van een expositie over de Culemborgse meubelmakers Gispen, en uiteraard waren zij niet te beroerd ons een berg stoelen te leveren. Het waren prachtige robuuste en solide stoelen. Da’s de diplomatische term voor “die krengen waren niet te tillen zo zwaar”.

De verzamelplaats was bij het stadhuis van Culemborg. In alle opzichten was dit een ideale lokatie: op steenworp afstand (als je een beetje hard gooit) van het plein waar de Shoq plaats zou vinden, we hadden een vergaderzaal tot onze beschikking waar we om konden kleden en ze hadden er koffie.

Zo’n 70 man hadden zich via de mail aangemeld voor deze stunt en hun voorkeur opgegeven voor een rol, en bijna iedereen heeft het ook kunnen redden. Ik was gelukkig niet de enige die hard zijn best had gedaan op attributen: elke deelnemer had wel iets meegenomen, variërend van supportersprullaria tot labjassen of een mascottepak.

Briefing bij het stadskantoor

Na het traditionele instructiepraatje vertrokken we naar binnen om ons om te kleden en een berg attributen te knutselen. Het was werkelijk hilarisch om te zien hoe iedereen zich langzaam maar zeker steeds meer inleefde in zijn rol. Trainers bedachten strategieën, de bookmaker maakte zijn eerste deals, sporters warmden de spieren vast op en ikzelf, als commentator zijnde, praatte aan één stuk door met een overdosis energie en een iets te hoge spreeksnelheid. Nee, dat verschilde inderdaad geenszins van mijn normale toestand.

De groep supporters ging aan de slag met stukken karton, stiften en hun eindeloze creativiteit om de prachtigste borden te maken. Hierop stonden hilarische teksten als “Ik kwam, zat en overwon”, “Zit ‘m op!” en “Het enige doel = zitten op de stoel”.

Na een half uur stonden we weer buiten met zeven sporters, zeven trainers, vier cheerleaders, vijf stewards, vier cameramannen, een geluidsman, drie fotografen, twee waterdragers, een bookmaker, een verkoper, Wally de stoelendanskikker, een dopingcontroleur, een de-tweede-ronde-de-tweede-ronde-chick , een commentator en een horde uitzinnige fans. Nog even een paar groepsfoto’s en we konden gaan!

(Groot formaat)

Allereerst vertrokken de stewards, de geluidsman en ik naar het plein, De Markt. Steward Marleen had haar busje beschikbaar gesteld om alle materialen in te vervoeren en vanuit daar zou zij ook het geluid bedienen. Komen we zo nog op terug.

Vier mensen met matchende reflectiehesjes die één woest aantrekkelijke man in pak flankeren: we hadden bij de eerste stap op het plein al gelijk de volle aandacht van het winkelende publiek en de mensen op de terrasjes. Met behulp van pylonnen en afzetlint werd in no-time een speelveld uigezet en de stewards beschermden deze van alle kanten met hun leven. (Niet letterlijk hoor. Het moet wel leuk blijven.)

Bouwen…

…en bewaken

De geluidsinstallatie was op zo’n manier in het busje geladen dat het een kwestie was van uitladen en inpluggen in het stroomnet onder het plein, dus binnen een paar tellen schalde er muziek uit de speakers. Ook mijn draadloze microfoon kon zijn werk gaan doen; de omstanders werd verteld wat er zou gaan gebeuren en uiteraard overtrof dit al hun verwachtingen… Het Open NK Stoelendans, hier, in hun eigen stad!

Alle zeven inwoners van Culemborg kwamen kijken bij het NK Stoelendans

De Shoqers die de fans speelden werden ingeseind om hun entree te maken en dit deden ze met verve. Prachtige spandoeken, toeters en fluitjes, geschminkte gezichten: ze deden niet onder voor de gemiddelde Oranjefan op het WK Voetbal (gelukkig had iedereen wel hun vuvuzela thuisgelaten!). Vol spanning stonden ze te wachten: over enkele ogenblikken zouden ze oog in oog staan met hun helden!

Langzaam maar zeker werd het voller op het plein. Omstanders voegden zich bij “ons” publiek en lieten zichonderdompelen in de wereld die wij gecreëerd hadden. Gedwee luisterden ze naar de verhalen om hen heen: uitslagen van voorgaande jaren, achtergronden van de sporters, hele anekdotes over incidenten met kapotte stoelen op het  EK in Spanje… Het ging er in als zoete koek.

De Markt, voor aanvang van het toernooi

Niet alleen groeide het publiek, ook verschenen er meer en meer karakters ten tonele…

Verkoper Dennis probeerde blikjes fris en snacks te slijten…

…de cheerleaders huppelden en sprongen in het rond…

…de bookmaker deed goede zaken…

…en Wally de Stoelendanskikker was ontzettend groen.

Na een minuut of tien was het eindelijk zo ver: de grootse entree van de deelnemers! In colonne, met vooraan scheidsrechter Marco, kwamen de sporters met hun trainers het plein opgemarcheerd. Een oorverdovend applaus viel hen deel en de stewards hadden de grootste moeite om het uitzinnige publiek in bedwang te houden. Niet alleen de Shoqers, maar ook de onwetende omstanders waren oprecht enthousiast.

De sporters namen plaats aan de rand van het veld en deden met gespannen blik hun warming-up. De trainers namen de laatste strategiën door met hun pupillen en de scheidsrechter checkte nog even de stoelen.

Trainer Gerwin masseert sporter Henk

Martijn kan natuurlijk niet van start met losse veters

Esther krijgt de laatste strategische tips

“Gezien de recente ontwikkelingen in de stoelendanssport” was er ook een dopingcontroleur aanwezig. Uitgerust met een imposante labjas, veiligheidsbril en latex handschoenen  nam hij van elke sporter met een wattenstaafje wat wangslijm af en deed deze in een hermetisch af te sluiten buisje.

Elke speler werd geïntroduceerd door een minuutje pure onzin. Als commentator kon ik helemaal losgaan op verhalen over de achtergronden van de sporters: zo had Esther een trage start van haar carrière omdat ze pas vanaf haar 14^e mocht stoelendansen van haar ouders, oefende Winnie elke dag minstens twee uur door middel van het zitten op een stoel en was Rommert (AKA “Bert Takelbrecht”)  opgegroeid bij een meubelmaker met een passie voor deze nobele sport…

“We kunnen ons natuurlijk allemaal de beelden nog herinneren van het EK onder 17 jaar, waar Antonio Valencio een glorieuze overwinning boekte die hem toegang verschafte tot dit toernooi.”

Een groot evenement is pas echt een groot evenement als alles geopend wordt door een VIP. Wij hadden de Culemborgse wethouder Huub van Oorschot bereid gevonden om de opening te verzorgen en hij deed dit met verve. Zoals het een charismatisch politicus betaamt had hij lovende woorden over het evenement, de stad Culemborg en de stoelen en hij wist perfect het publiek nog verder op te zwepen, terwijl hij en passant zijn prachtige stad promootte als dé place to be.

Wethouder Van Oorschot

Na deze openingsceremonie kon het toernooi dan echt van start gaan! De sporters waren op en top geconcentreerd en de fans konden hun geluk niet op. Na het startsein van de scheids schalde “Dansplaat” van Brainpower door de speakers en begonnen de sporters aan hun rondgang.

Scheidsrechter Marco geeft het startsein voor ronde 1

Het was geweldig om te zien hoe elke sporter echt een eigen stijl had: de ritmische heupbewegingen van Antonio Valencio (“uit Twente”), Henk die geen moment de stoelen uit het oog verloor, schijnbewegingen van Winnie… Maar uiteindelijk kwam er aan al dat moois toch een einde toen de muziek stopte. Martijn was het slachtoffer: hij wist geen stoel te bemachtigen en met enkele felle handgebaren stuurde scheidsrechter Marco hem onverbiddelijk de wedstrijd uit.

Martijn kan er nog om lachen

Tussen de rondes door waren waterdragers Nadia en Heike verantwoordelijk voor de persoonlijke verzorging van de sporters. Flesjes drinken werden uitgedeeld, sponzen over gezichten gehaald en ze hadden zelfs een bak met magnesiumpoeder voor de grip op de stoelen.

Water, handdoek of een oversized verbandtrommel? Nadia en Heike hebben het voor je.

Ronde twee ging van start! Brainpower was te horen met zijn nummer “Dansplaat”, en gedanst werd er. Helaas bleek  het veld iets te sterk voor Esther Kool; zij werd nipt verslagen en stortte dramatisch ter aarde.

Haar verliezers-act was zo overtuigend dat eenieder die aanwezig was niet anders dan medelijden kon hebben met haar toen ze zich gebroken van de vloer opraapte en naar haar stoel strompelde. Ze verklaarde voor de camera toch te veel last te hebben van haar blessure: “Het deed zo’n pijn! Ik kon niet meer door! Ik vind het jammer, maarja, misschien heb ik mezelf ook wel te ver gepusht. Ik heb een mentale kracht waar je u tegen zegt, maar mijn lichamelijke kracht… Ja, blijkbaar had ik meer genezing nodig. Ik weet zeker, dat als die knie weer genezen is, dat ik kan laten zien dat ik het Nederlands Kampioenschap kan winnen.”

Onze knalroze rondechick ging weer rond met haar bordje en kondigde de derde ronde af. Had ik al gezegd dat ze rolschaatsen had? Daar reed ze dus op. Prestatie van formaat, gezien dat plein nog brakker is dan de gemiddelde student de dag nadat hij een minuut gratis winkelen in de Gall en Gall heeft gewonnen…

De muziek van ronde drie was Dansplaat, van de Nederlandse rapper Brainpower. Huh? Alweer? Ja. Alweer.  Van tevoren had ik een playlist gemaakt met allerlei liedjes over dansen: Justice met D.A.N.C.E., Lady Gaga’s Just Dance, Dance With Somebody van Mando Diao en meer. Het eerste nummer was Dansplaat, helaas schijnt de “next track”-knop lastig te vinden te zijn…

Maargoed, de derde ronde. Antonio ergerde zich aan Henk, zijn aartsrivaal (een van de gekke grillen van een niet nader te noemen commentator: zaten vroeger al bij elkaar op dezelfde stoelendansclub en hebben sindsdien een grondige hekel aan elkaar). Henk had een ietwat passieve stijl die wat Antonio betreft de doorstroom te veel belemmerde, en door middel van een tactisch geplaatste duw in de rug probeerde hij dit op te lossen. Dit ontging onze uitzonderlijk scherpe scheidsrechter natuurlijk niet en Antonio had direct een gele kaart aan zijn veel te strakke broek hangen.

Duidelijk niet beïnvloed door belchinezen.

Regerend kampioen Bert Takelbrecht viel, tot het grote verdriet van het publiek, ten prooi aan deze ronde.

Bert kan het niet verkroppen

Ook Bert’s trainer is verdrietig….

…en verkast dan maar naar de technische staf van Marijke

Inmiddels was er al een behoorlijke groep toeschouwers op het spektakel afgekomen. Het normaal niet al te drukke plein stond nu aardig vol rond ons speelveld en niemand fietste of liep langs zonder te blijven staan kijken.

“U hoorde het gisteren natuurlijk al in het 8-uurjournaal: het Open Nederlands Kampioenschap Stoelendans vindt vandaag hier plaats, in Culemborg!”

Ronde vier ging van start, maar dit duurde niet lang… Na een seconde of tien schrok iedereen op van gegil uit het publiek: een jongeman rende schreeuwend het veld op! Slechts gehuld in een onderbroek rende hij een rondje over het veld en hij wist zelfs nog een koprol te maken voordat vier stewards hem in de kraag vatten. Op zijn lichaam waren leuzen te lezen als “Ook stoelendans is moord” en “No stoelen, go krukken!”. Niet geheel ontoevallig leek hij enigzins op de -uit Culemborg afkomstige!- Vegan Streaker…

Daan zette als streaker een prachtige rol neer. (Wat een belabberde woordgrap, Andries.)

De stewards staan er natuurlijk niet voor niets

Na deze brute onderbreking kon ronde vier alsnog van start gaan, en wat een ronde was het! Ons jonge Twentse talent Antonio Valencio, vol verve gespeeld door Torben, wist zich niet staande te houden in het stoelendansgeweld van zijn concurrenten.

Trainer Eric troost Antonio

Het zweet gutst van Antonio’s gezicht.

Met nog drie spelers over was iedereen al verzekerd van een bronzen medaille, maar het ging natuurlijk om de eerste plek… Henk, Winnie en Marijke gingen uitvechten wie er door zou gaan naar de finale! Ook in deze ronde zette onze fanaticus Henk weer kwaad bloed bij zijn tegenspelers; hij belemmerde dat het een lieve lust was en meerdere aanmaningen van zowel Winnie als de scheids leidden niet tot een hoger tempo. Er was maar één gepaste concequentie: een gele kaart. Als een waar sporter betaamd pretendeerde hij niks fout gedaan te hebben.

Winnie ergert zich aan concurrent Henk…

…en ook Marco heeft genoeg gezien

Na deze gele kaart was Henk dermate uit zijn ritme dat het hem niet meer lukte de concentratie te pakken. Toen het moment supreme eenmaal daarwas was het ook niet verwonderlijk dat het Henk was die aan het kortste eind trok.

Henk was behoorlijk ontevreden met zijn derde plaats en smeet uit pure frustratie zijn waterflesje op de grond. Dit kwam hem op een onmiddelijke schorsing te staan: met een rode kaart moest hij het speelveld verlaten.

D’ruit!

Na vijf fysiek en mentaal slopende rondes waren de twee sterkste stoelendansers over: Marijke en Winnie. Eén van deze dames zou er vandoor gaan met de titel, de roem en het belangrijkste: een fles Jip en Jannekechampagne uit een zeer goed jaar (2010).

De introductie van de finalisten

Voor de laatste maal juichte het publiek de twee overgebleven titanen toe: de finale van het belangrijkste sportevenement van het jaar ging beginnen! Op de vlammende gitaarakkoorden van N.E.R.D.’s Lapdance gingen Winnie en Marijke de strijd met elkaar aan.

Marijke geniet met volle teugen

Scherpe bocht van Winnie

Het was een spannende strijd en beiden vochten als leeuwen, maar uiteindelijk was Winnie de snelste: zij was de nieuwe Nederlands Kampioen!

Winnie pakt de titel!

Marijke baalt en ook de commentator laat zich even gaan

Winnie valt haar trainer om de hals

Winnie wordt direct ingelijfd in het nationale team en mag haar handtekening onder een sponsorcontract zetten. Waar kennen we deze coach toch van?

Terwijl sporters en publiek compleet uit hun dak gaan, wordt het speelveld klaargemaakt voor de huldiging. De wethouder nam de honneurs weer waar en liet de kans om Culemborg te promoten uiteraard niet aan zijn neus voorbijgaan.

Wethouder: Het Open NK Stoelendansen, hier in Culemborg. Culemborg, deze prachtige stad. Culemborg, waar wij trots op zijn!
Henk: Eindhovuh!

De eretribune, volledig in stoelendans-stijl

De cheerleaders staan klaar met de beker

Wie van de drie is niet tevreden, denk je?

Ik over de wethouder, direct na zijn speech: “Wat een man, wat een charisma. Hij zou de politiek in moeten”

Henk wordt gehuldigd

Zilver is geglunder waard…

…en niet alleen bij Marijke: de wethouder had op haar ingezet en verzevenvoudigt zijn inzet.

Maar uiteindelijk ging het natuurlijk om de nieuwe kampioen: Winnie! Gedurende het hele toernooi was ze oppermachtig en ze was in de rechtstreekse duels steeds de sterkste, waardoor ze meerdere opponenten persoonlijk uitschakelde. Uiteindelijk werd dit beloond met de titel…

…de gouden medaille…

…drie zoenen van de wethouder…

…de beker…

…de bloemen… Wacht? Waar zijn de bloemen? Kak! Die liggen nog op het gemeentehuis.

…en de Jip en Jannekechampagne.

Poserend voor de camera’s, terwijl Winnie proefdierondervindelijk ervaart dat Jip en Jannekechampagne prikt in de oogjes. Euh, ik bedoel: tranen van geluk bij de winnares.

Ze blijft er zo gewoon onder!

Geen winst, toch vrouwen.

De scheidsrechter reageert op het verloop van de wedstrijd

De filmploeg “schakelde weer terug naar Mart Smeets in de studio”, de fans taaiden langzaam maar zeker af, de verkoper en de bookmaker pakten hun handeltje in en de stewards begonnen het busje weer in te laden. Het Open Nederlands Kampioenschap Stoelendans 2010 was voorbij.

Bij terugkomst op het gemeentehuis waren alleen maar lachende gezichten te zien. Iedereen had op zijn of haar manier dit evenement ervaren en alle groepen hadden bakken met verhalen uit te wisselen. Nadat iedereen weer omgekleed was gingen konden we met zijn allen het terras op en genieten van een welverdiend biertje. Sporters zaten gebroederlijk naast elkaar, de scheidsrechter was lang zo streng nog niet, streaker en steward hadden de grootste lol, en ook deze Shoq werd weer in stijl afgesloten.

Dit evenement was zó dynamisch en er was de hele tijd zó veel te zien en te beleven… Zelfs terwijl ik dit verslag optik -en ik zit al aan ruim drieduizend woorden-, uren en uren besteed heb aan het verwerken van het videomateriaal en er ruim zeshonderd foto’s van deze stunt zijn besef ik mij: de vibe op ons toneel is onmogelijk over te brengen… Zorg dat je er de volgende keer bij bent!

De verkoper had een groter assortiment dan de gemiddelde buurtsuper, de bookmaker beschikte over briljante grafieken en tabellen, de cheerleaders hadden matchende kleding en pompons en Wally de Stoelendanskikker was nog groener dan Femke Halsema. Iedereen zag er perfect uit en wás zijn of haar rol, wat bij deze stunt het verschil maakte tussen “wel geinig” en “briljant”. Waarheid en fictie liepen dwars door elkaar in de wondere wereld die wij daar op een zaterdagmiddag gecreëerd hadden. Culemborg was van Shoqs.

Het Open NK Stoelendans. Shoq: een absoluut succes.

Overig

Alle foto’s van Nathalie (592 stuks)

Alle foto’s van Niels (92 stuks)

Artikel Culemborgsche Courant

Meedoen met Shoqs? Meld je hier aan!